Einde met Afscheid

De rit naar de boot en op de boot ondergaat Nig in alle rust. We halen hem er maar niet uit tijdens het wachten. Hij wil niet drinken maar slikt wel zijn gehaktballen. 

Na de overtocht met pizza en broodje noorse garnaal lijkt Nig minder alert te zijn. We besluiten in één keer naar huis te rijden. Onderweg geeft hij nog een keer over.

Zie de route voor en die na middernacht. Tussen Kiel en Hamburg en na Bremen blijken er veel wegwerkzaamheden te zijn. We zijn blij dat we ’s nachts rijden (vakanties starten de dag er op!), ook daar de hele weg voor ons zelf hebben en karren stevig door. 

’s Ochtends om half 8 zijn we in Hoofddorp en rijden meteen naar het Haarlemmermeerse bos waar Nig zo het water in kan lopen en kan drinken. Hij gooit alles er weer uit. Zijn reis is ten einde na bijna 5000km; onze meest bereisde hond (zweden, spanje, noorwegen).

Die dag wipt Mar aan bij de dierenarts en krijgt antibraak tabletten mee; die werken goed.Nig drinkt goed van het tuinwater uit zijn drinkbak maar het peil er van zakt nauwelijks.

Nig gaat duidelijk achteruit. De volgende ochtend blijkt hij zich toch van zijn kleedje naar en in zijn mand gesleept te hebben. Hij moet bij het opstaan geholpen worden en zodra hij buiten stil staat gaat hij liggen. Weer thuis hangt zijn tong stil en droog uit de zijkant van  zijn bek. Doorslikken doet hij niet meer.

 Zodra hij niet meer zelf kan staan is ons besluit genomen. Hij wil wel maar kan niet meer en dan is het klaar.

Hij wordt de mazda ingedragen

en de spoedkliniek in A’dam ingedragen

De diagnose aldaar verklaart het hele gebeuren kristalhelder. Hij heeft al langer een leveraandoening, maar dat speelt nu geen hoofdrol. Het vele galspugen is een gevolg en geen oorzaak in de hoofdrol. Die hoofdrol is weggelegd voor zijn hart waar aan een bloedvat een kankertumor  zit binnen het hartzakje. Door die oplopende druk is Nig gaandeweg minder gaan functioneren bij inspanning. De val van het campertrapje deed de tumor bloeden in dat zakje. De druk nam steeds heftiger toe, met alle verschijnselen die wij zagen gebeuren. Hemangioom en/of sarcoom dus en bestand tegen behandeling; veel voorkomend bij grote rassen en dan van 8-10 jaar af. Hij zou er zonder val sluipend aan zijn bezweken met veel pijn binnen 90 dagen. Opereren geeft zekerheid, maar met chemo hooguit gemiddeld een half jaar verlenging want de tumor is niet operabel, de bloedvloedroute wel.

Door de heftige achteruitgang zijn nu wel allerlei dingen zichtbaar die in Noorwegen nog goed leken, zoals bloeddruk, hartslag, hartruis en temperatuur. Op moment van laatste onderzoek heeft zijn achterpoot al geen pols dus geen bloedtoevoer meer. Hij houdt dit niet nog een dag uit. Hij slaapt in op 2 juli om 18.30u.

We zullen hem na 13 jaar trouwe dienst missen. Hij zal niet meer door japanners e.v.a. met ontzag toch worden gefotografeerd, bewonderd en geaaid door talloze kleine meisjes en soms jongens en af en toe complete klassen met leerkracht en al. Vooral zijn oren voelen superzacht.

Dag ontzagwekkend prachtdier, kanjer, grote speurder, vechter, kameraad en vrouwen- en vooral kindervriend met je grote hart en toch tegelijk een klein hartje in een groot lijf. We gunnen je je rust.