170629 Halifax vervolg

Vanaf 8u in de ochtend probeer ik Mathers, de forwarder, te bellen. Ik mailde al eerder en vaker en kreeg op een enkel mailadres wel van 4 personen een ‘gelezen’ bericht terug, zonder dat één van hen ooit echt iets terug meldde. Dus nu zelf maar gaan bellen en je gelooft het niet, degene die ik moest bellen nam niet op en degene die op het algemene nummer de telefoon opnam snapte nergens iets van en wist niets. Wat later kreeg ik ene Helen aan de lijn, die wel van wanten weet maar niets meer dan dat en ze wil alleen mijn naam en geen boekingsnummer of wat dan ook voor zinnigs weten. Ze ging informeren. Yep, ze belde rond 10u terug met de boodschap maar lekker boodschappen te gaan doen want vandaag werd het niets. Morgen wel, maar daar belt ze vanmiddag nog over…..ben benieuwd… Ze vertelt ook dat er bij het uitladen geen bijzonderheden zijn gemeld.

We slaan intussen factor 30 anti-zonnebrand in, in de super aan de overkant. Aardig is om te zien dat klanten, als ware het kassières, zelf hun boodschappen per stuk op een PCkassa zoeken, vinden, prijzen en afrekenen. Maar dan staande.2017-06-29 10.10.13

En dan gaan we fris en fruitig met de taxi naar de ferry, omdat het alternatief (gemiddeld) een (half) uur wachten op bus 62 inhoudt. Aan de Dartmouth kant staan twee uilen de ferries behouden vaart te wensen. 2017-06-29 10.59.03We varen behouden over naar de Halifax kant 2017-06-29 11.08.04en lopen aan het ‘Waterfront’ de andere kant op, vanaf het punt waar we gisteren stopten, nl. bij Murphy’s Shop&Restaurant. We beloven hem te komen lunchen; je kunt beter vrienden met hem blijven…. Deze zijde is ruimer van opzet en uitgestrekter en veel gezelliger als je van samenzijn houdt. Er wordt ge-/verbouwd en er wordt een Spareribs-feestterrein opgezet, maar dat zorgt slechts voor wat omlopen. Er zijn veel eettentjes, shopjes en ‘doe je mee met..’ speeltuig en kiosken zodat je o.m. kunt fietsen of mee kunt met riksja, amfibievaartuig en/of rondtourtreintje tegen tip-prijs.2017-06-29 11.22.54

2017-06-29 12.58.29Er liggen een paar historische schepen, 2017-06-29 11.32.13oorlogsbodems,2017-06-29 11.06.28

watertaxi’s en aan het eind hedendaagse giga cruiseschepen; vandaar dat het zo druk is.

Regelmatig zitten we even in de schaduw naar alle bezigheden te kijken rondom ons, vaak met redelijke (Bob Dylan songs) en nog vaker met vermakelijke (leuk geprobeerd) en zelfs zeer vermakelijke (iemand in een rolstoel met gitaar met zang, die er duidelijk niets van kan) muziek. Een paar verspreide oude dames in een rollator spelen elk een bandje af en begeleiden die ritmisch met een kastanjetteachtig houten geval terwijl ze je stralend aankijken en aan dollars denken. Komisch allemaal.

Het Maritieme Museum is te druk, heeft wel goede wifi en een ‘man van stavast’. 2017-06-29 13.06.26Nog iets serieuzer is de nagedachtenis aan de vele gevallen Scotia’s (wat latijn is voor Schotten), joden, MicMac indianen etc.etc. in de 1e en 2e WO, waar duidelijk aandacht aan wordt geschonken op de plek waar ze hier vertrokken. 2017-06-29 11.27.33Ook enige aandacht is er voor de klaarblijkelijk goede band met Frankrijk, …  hoewel…waar waren die toen de Engelsen en Schotten de Franse kolonisten met gammele bootjes de zee en andere wateren op dreven waar ze voor 80% omkwamen? Het restant wordt nu Cajuns genoemd, naar het Franse woord ‘Cadiens’ wat weer afgeleid is van Canadiens=Franse Canadezen, en zit in de zuid oostelijke USA… Hier heet het sindsdien Nova Scotia.

Uiteraard gaan we Murphy uitdagen en genieten van kreeft-roller met ice tea. Die laatste laten we eerst omruilen door een ijsloze uitvoering; daar moeten we aan werken. Na de lunch vergaat ons de trek in een ijsje zodat we zonder met de ferry huiswaarts gaan. Het begint wat te druppelen.

We worden uitgeleide gedaan door een viermaster met volle bemanning in de touwen die ons luid toezingend het beste wensen.2017-06-29 14.51.47

Aan de Dartmouth kant lopen we nog even langs het vredesmonument dat ooit plechtig is geopend door een handvol buienlandministers die zin hadden in een uitje. Dat moet wel want het monument bestaat slechts uit een 15m glazen vitrine met uit veel landen een stuk steen of rots in het zand. NL ontbreekt overigens; wij hebben alleen maar klei? Of een slimme minister. De Belgen leverden een baksteen, ze blijven leuk.

We zoeken naar bus 62 en vinden en gaan met de taxi terug. Het blijft droog en zonnig en de chauffeur vertelt ons dat alles zo maar kan omslaan.

Ben ik teruggebeld? Rond 2u werd ik gebeld door iemand uit Toronto..?.. Bel-advertentie? Dus ‘gooide ik de hoorn er maar op’. Om 17.15u weet ik nog niets en omdat Helen mij belde heb ik haar nummer dat ik dus nu maar bel om een antwoordapparaat te krijgen…. Iets later belt ze mij weer om te melden dat de controles door de douane nog niet af-gemeld zijn. Morgenochtend is mijn RV de eerste waarvan ze de status quo gaat checken en ze belt me tussen 8.30u en 9u.

Douchen, inpakken en klaar zijn voor morgen is nu het devies!

Wat viel op: Alle prijzen worden ex ‘BTW’ getoond, maar dat staat er niet bij. Rollers zijn wat wij ‘puntjes’ noemen. Als je hier iemand mailt met een verzoek, dan krijg je 10:1 geen inhoudelijk antwoord; ze wachten tot je voor ze staat of tot je hen gericht belt (Time is money. No money no time). Het percentage overgewichters die we waarnemen neemt iets toe.

Vogeltjes en plantjes: Nergens tussen de betonblokken een vogel te bekennen. Wel flink wat baltsende en eten bietsende houtduiven. Twee aalscholvers vliegen langs over het water.

170628 Dartmouth en Halifax Centrum

Een echt vakantiedagje vandaag. Het begint bewolkt en fris en eindigt met volle warme zon.

Gisterennacht is nog even de OB aangifte gedaan. En gekeken waar de Liberty met de Zwerfuil uithangt; nog op de Atlantic Ocean dus. Een paar keer er uit na de pul met ‘rood bier’ in de ‘Wooden Door Bistro’.

We zijn energetisch vroeg op en ontbijten (toch incluis) rustig, ondanks dat we om 9.30u de huurauto zullen ophalen. Het is even wennen aan de bordjes en bekers van karton. De hamburgers zijn net niet echt lekker. De cornflakes smaken goed met de honing. Opruimen gebeurt zeer gedisciplineerd; iedereen sorteert het afval en ruimt zelf op. De boel op de kamer is ook snel opgeruimd en de hotelshuttle brengt ons naar de autoverhuurder op het vliegveld.

De uitschuifstang van de koffer begeeft het vervolgens; een omen? Een prima Kia brengt ons m.b.v. een goed werkende Eva (TomTom Go) naar Dartmouth, waar we eerst proberen in de supermarkt een sim te vinden met interlokaal bellen en wat internet. Daar worden we naar de MicMac Mall verwezen, genoemd naar de gelijknamige plas er vlak bij en niet naar de dikke heks. Lekker een stuk lopen brengt ons naar de Mall waar de eerste de beste shop die van Bell is. Een vreemd assortiment prepaid constructies passeert de revue; duur en onhandig (bijv. alleen lokale nummers….). Ik besluit tot een ‘pay per use’ waarbij elke handeling zoals in-/uitbellen of texten tussen de 30-50 CA$Cent kost per minuut. Gezien de situatie zet ik er toch voor €45 op aan calls en data, want mijn eigen telefoon kost €2,70 per minuut en Joost mag weten hoeveel ik wie moet bellen met die camperjolijt die er aan komt. Effect is wel dat de al genomen foto’s niet meer te zien zijn; staan vast op de oude sim…

De Starbucks kunnen we uiteraard niet zonder meer voorbij lopen want daar is ook prima wifi waar de nieuwe sim kan worden geprobeerd.

We zoeken een taxi op een kruispunt maar die rijden voorbij omdat ze al iemand vervoeren. Een dame stopt naast ons en verwijst naar een betere plek om taxi’s te vinden (…zijn we al geweest…) en naar een bushalte (…zien we al liggen…); lief! De volgende dame vertelt ons hoe de bus naar de ferry rijdt, hoe we betalen (bummer..) en waar we er uit moeten. Bij aankomst wacht ze ons op, leidt ons het juiste gebouw in en wijst de verdere weg; geweldig! Op de zelfde vriendelijke wijze krijgen we bij de ticketbalie een busroute-map plus een Nova Scotia kaart. We hoeven zelfs pas aan de overkant betalen, tot Mar toch kleingeld genoeg blijkt te hebben. Voor CA$3,50 mogen we samen de hele dag tot 6AM heen en weer met beide ferry routes plus lokale bussen; doen we niet want één keer blijkt genoeg.

Het centrumgebied en gebeuren is veel kleiner dan ik dacht. Het oude deel bestaat uit een aantal gebouwen uit begin 1900 met winkels er in. Een schandblok nodigt me uit, speciaal voor Koen maar ik wordt niet onthoofd. Met ijsje verder doorlopen op de betonboardwalk stopt al gauw bij een Casino en Marriot. De andere kant op duurt niet lang als we een groene heuvel zuidoostwaarts ontdekken. Een paar blokken later staan we onder aan de Citadel, een beroemd fort dat  hoog boven de stad ligt. en dagelijks om 12PM een oud kanon afvuurt. Omdat vandaag de gouverneur langskomt staan er echte houwitsers die dat veel beter kunnen en vaker mogen deze keer. Het is klimmen maar Mar laat zich niet kennen en dan moet ik wel mee. Schotse doedelzakken klinken regelmatig. . Kanonnen worden met de hand en een stuk hout ingesteld. . Ziekenauto, verpleegsters en soldaten staan gereed. De kazematten zijn verbazingwekkend goed bijgehouden en er loopt een peloton full time medewerk(st)ers rond in kostuum. Een continue re-enactment dus; niet verwacht, gewoon gratis plus modern spul.

Terug naar de ferry besluiten we bij Murphy (ja!) dat we de andere ferryroute nemen richting oost en daar willen we voor een taxi gaan. Onderweg zien we in de verte de Liberty liggen, vergezeld (?) van een vliegtuigmoederschip met helikopters en al. Er wordt zelfs naar de taxiplek verwezen, maar geen taxi. Dus belde een niet geheel toevallig aanwezige parkeeropzienster, die we als taxichauffeuse aanzagen en aanspraken, er één voor ons. Niet lang daarna zitten we te tikken op onze fraaie kamer die net als het hotel is uitgedost in ‘oude stijl’, zelfs de kranen. Spontaan beantwoord ik een whap; oeps….. niet op de NL tijd gelet….Sorry! Meteen gekeken wanneer de Liberty is aangekomen: om 11.24 dus. Hopelijk is de Zwerfuil er al af, maar ik heb nog nergens bericht van gehad. Dus stuur ik er zelf eentje en morgenochtend gaan we bellen  Mijn PC zegt dat het donderdag 00.24u is. De klok hier houdt het op woensdag 7.24AM. Tijd voor happen. Dat valt tegen, want de ‘lounge’ mag de naam niet hebben maar is eerder een schoolbarruimte met houten stoelen en tafels waar je je kont niet kan keren en waar het topgerecht kibbeling met friet is, met een fles tomatensaus en een minikuipje met visdip. We eten het niet eens op. Bij het drinken vullen ze eerst je glas met ijsblokjes en dan proberen ze het bestelde er nog bij te krijgen; …dacht het niet…

Nog steeds geen bericht over de ZwerfUil…

Wat viel vandaag op: Ontbijt met kartonnen bekers en borden. Gewone en 2% melk in zwarte koffiekannen in een koelvitrine.  Echt stoppen bij een voorrangskruising. Iedereen stopt als je oversteekt. Bussen met een fietsenrek voorop met soms een fiets er op. Auto’s zonder nummerbord voorop. Zeer vriendelijke en behulpzame locals. Iedereen die je aankijkt lacht vriendelijk en wil weten hoe het met je gaat (..duhhh.. Great tuurlijk; kan ik ook vragen!). Murphy heeft hier een restaurant, winkel en amfibische bus. En als je Thanks zegt, zeggen ze dat je welkom bent 😉…. terwijl je weggaat!

Bloemen en beestjes: Mooi klinkende ?gorsachtige mussen? Jonge kraaien. Bramen die zich vermommen als duinrozen of andersom. Prachtige schimmels op een jonge linde.

Voor alle foto’s en films klik HIER!

170627 03.19uNL=10.26PM

Een probleemloos dagje, dan kom je tot rust. Hoewel, ze proberen je toch de stuipen op het lijf te jagen bij de Icelandair balie op Schiphol. We zijn er al ruim bijtijds, maar toch is de rij al giga, zelfs als we met boardingpass er langs mogen in een aparte rij. Die blijkt een stuk trager op te schieten, domweg omdat er te weinig balies voor zijn. Als we dan toch aan de balie staan beweert de dame dat we wel een retourvlucht moeten kunnen aantonen omdat ze ons anders in Canada terug kunnen en waarschijnlijk zullen sturen. Ook dat we er maar een half jaar in mogen (onzin m.i.) Achteraf blijkt dat we bij de Canadese douane zo kunnen doorlopen na een goed gesprek over de Highlandgames. Ook in Reykjavik lopen we zo door.

En jawel, ook op Schiphol lopen we vlot naar de controlebalies waar we weliswaar grondig maar toch ook snel worden doorgelicht. Verder krijgen we nergens controle van de handbagage. Prima, dus.

Wat viel op vandaag: in Halifax liep het vliegtuig zeer geordend leeg, vanaf de voorste rij na rij. Nog nooit meegemaakt. En in Halifax hing een shuttletelefoon met per hotel een drukknopje. “Jes sir, shuttle is underway”. Plus dat we onze zelfgeprinte boardingpassen niet kunnen gebruiken voor met scanners uitgeruste poortjes. En we zien op het registratieformulier een rubriek staan met de vraag of we een onbegeleid iets meebrengen. Dat blijkt dus ook een Rv (camper) te kunnen zijn. Ja dus, moeten we wel invullen, want stel dat ze straks vragen waar al die sleutels voor zijn die we bij ons hebben. Ons was verteld dat er nergens naar een camper gevraagd zou worden….. Nu is strikt genomen dus toch geregistreerd dat we een camper invoeren…. Geen probleem, denk ik. Maar toch..

Lessons learned? Yep, over Iceland, via de vliegtuigstoelschermen. Binnen de vele docu info over de talloze watervallen, geisers, etc. was de eidereend en de gigagletsjer eyeopenend.

De eidereend wordt daar in de watten gelegd in ruil voor haar dons, net als in Noorwegen. De vrouwtjes maken in de broedtijd extra veel donsveren aan; moet wel in die kou. Echter het dons op de broedplek valt uit zodat de eieren direct huidcontact hebben. Dat dons wordt gebruikt door de eider om het nest maximale isolatie te bieden; er is geen beter materiaal voor. Dus wordt dat door de boeren wekelijks grotendeels geoogst en vervangen door hooi wat een gelijke temperatuurs- maar een veel betere vochtkarakteristiek heeft. Nat dons isoleert niet meer doordat de lucht tussen die veren water wordt en dus koud. Al dat droge dons wordt verwerkt tot matrassen en kussens. Wereldberoemd, duur maar topkwaliteit. Verdere goede zorgen bestaan uit het neerleggen van nestkasten met hooi, afschieten van vossen etc. De weeskuikens worden door de jeugd in een creche naar eten en in en uit water begeleid. Alles in het teken van liefde voor zoveel mogelijk eiders die jaarlijks terugkeren naar die veilige broedplekken. Ze zijn nog tammer dan onze broodeenden. Nieuwe broedgebiedjes worden aangelegd op iets hogere eilanden. Dat is ook broodnodig want de broedgebieden lopen terug en onder door steeds hoger staand water. Al ruim 1m de laatste 10jaar.

Dat hoger staande water komt door smeltende gletsjers, die weliswaar door ijsloop jaarlijks steeds verder oprukken maar door smelt het dubbele afvallen. Dat is aan de afgezette morenen te zien. En aan nieuwe flora en fauna, alleen op het daardoor droogvallende terrein. Oorzaak is het steeds warmere Arctic Ocean water dat tegenwoordig tussen +2 tot +10graden celcius meet elk jaar. De grootste gletsjer is al 8km teruggetrokken sinds 1950; daarvoor groeide het nog elk jaar. Er zijn nog steeds mensen die klimaatverandering negeren en ontkennen.  Hier zien ze het overal.

Na dat gemeimer zitten we relatief vroeg al in ons Quality Inn hotel te genieten van een enorm groot en dieper dan diep bord met seafood chowder (geloof ik dat het heet; Mar slaapt al…). 11.15AM…Good night!

Tja, Wie zei dat Murphy een optimist is?

Tja, daar zit ik dan. Op Schiphol, met USA$1000 en Can$1250 cash in twee zakjes en flink wat €’s armer aan het Grenswisselkantoor; gelukkig was de fiscus zo vriendelijk mijn saldo aan te zuiveren met wat ze mij en Mar aan IB en VV nog schuldig waren.

Tja, daar zit ik dan. Op Schiphol te internetten. Ik kan niet zonder internet nu, zie onder, terwijl de knallende donder- en bliksem gisterenmiddag de regelkast zo ontregelde dat de hele buurt (10 Ziggo gebruikers) geen internet, tv en telefoon hebben. Ik dus ook en ‘not fun’. De mb-tjes op mijn mobiel vliegen dan ook de deur uit omdat ik die met tethering gebruik en ik een minimum telefoon abo heb omdat ik toch nauwelijks bel of inet vanaf dat ding.

Tja, daar zit ik dan een hotelletje extra te regelen omdat het schip met de camper zeker later dan gepland zal arriveren. Estimated Time of Arrival: 28/6, terwijl dat eerst 26/6 was. Oftewel op zijn vroegst pick-up op 29 of 30/6 en als we pech hebben pas na dat weekend er op volgend. Nou ja, kunnen we Halifax bekijken. Moet nog zien of we de huurauto verlengen; ik denk het wel want….

Tja, daar zitten we dan knap mee: zou de camper echt geblokkeerd in zijn één staan? Tot mijn stomme verbazing krijg ik 20/6 ’s ochtends van de scheepsmakelaar Seabridge een mailtje dat de RV aan boord is gegaan. Prachtig!!!! Tja, maar wat betekent die cryptische angstaanjagende boodschap dat er een rapport is met de tekst “Gearbox safety key missing – unit can only be driven in first gear” plus de opmerking dat ze ‘de’ sleutel er van niet zo gauw konden vinden, maar gezien de tijd er niet echt naar gezocht hebben. Gelukkig maar, want zo’n sleutel is en was er niet.

Tja, wat doe je tegen tovernarij? Want dat moet het geval zijn. De wagen heeft een versnellingsbeveiling , maar die was niet actief en ik had 14/6 zelfs die sleutels er van niet bij me. Toen reed hij perfect. Ik kreeg ook een acceptatiebewijs zonder ‘remarks’. En ik stond er bij en keek er naar toen de Walleniuslui de bak startten, -stationair dus-, zonder dat bokt en zonder dat hij afslaat en zich motorisch vast zet (Ducato grapje) etc., wat hij zou doen indien geblokkeerd in de één. Ze reden er om 16u stevig mee weg, dus minstens in zijn twee, naar de overslagparkeer. Niemand berichtte mij iets, terwijl ik op mijn taxi wachtte. Niemand belde mij in de trein. Niets aan de hand dus. De dag er na had ik nog contact over het LPG-certificaat: alles in orde…

Tja, toch de Bearlock? Je hebt een speciale sleutel nodig om stevig indrukkend het slotje te kantelen. Dat moet te zien zijn aan al dan niet uitstekende delen en al dan niet gekantelde slotstand. De leverancier zegt dat dit zonder sleutel (praktisch) onmogelijk is zonder geweld. Ze willen wel helpen met verdere analyse zodra we er kijk op hebben; maar ze ‘zitten’ niet aan die kant van de plas…. Tot dusverre heb ik nog geen mail van ze gehad met een toelichting op hun standpunt

Tja, dan kijk je lelijk op je neus als blijkt dat het schip al vaart.

What the f..ck halen ze het in hun hoofd zonder bericht aan mij die wagen op de boot te laten, terwijl ik er in 3u kan zijn en ik zelf wel bepaal of een kapotte of kapot gemaakt wagen mee moet of mag. In Europa, en zelfs Belgie mag daar bij horen, gelden mijn verzekering en groene kaart en ANWB steun, etc.

Tja, wat een complex. Tot 28/6 gelden mijn Hollandse/Europese polissen en vanaf 28/6 gelden er andere ANWB Wegenwacht (Europa plus), doorlopende reis/annulerings verzekering, stopt mijn camperverzekering in Holland en start dan om 12AM de Amerikaanse Collision/Comprehensive etc. insurance. En de net door mij geactiveerde road assistance optie op mijn Spot Connect SOS/Tracking contract. De wagen komt dus op 28/6. Ik wil er nu niet voor 12AM zijn……

Tja, mazzel of juist niet, maar: is het euvel aan boord van het schip of bij boarding ontstaan? Valt dat nu net wel (aan boord) of niet (boarding) onder de maritieme verzekering die de overtocht dekt?

Tja, dekking of geen dekking…..Op 20/6 en tot 28/6 geldt nog mijn full casco camper verzekering. Maar er is geen schade (vastgesteld of te zien)… Wel is er sprake van onverantwoord gedrag terwijl men verantwoordelijk is voor mijn camper. Maar wat is daarvan de schade? En dan valt dat niet onder een verzekering maar moet je juridisch gelijk en verhaal gaan halen. Via de rechtsbijstand dus. Arag is nu mijn beste vriendinnetje.  

Tja, effectief helpt het allemaal niets. Allemaal poespas, maar de bak gaat er niet van rijden …  als er al echt (wishful thinking?) iets aan de hand is… De plaats delict ligt in Zeebrugge maar slechts ter plekke in Halifax is er iets concreets te zien, vast te stellen of te zeggen en te concluderen en te initiëren….

Tja, daar zitten we dan . Ik moet door die kul het afscheid bij/met Sylli/Tygo en met Jenny/Scot/Leon en de zandsculpturen overslaan. Mar is wel gegaan, maar niet naar de zandsculpturen. De Mazda had een storing toen ze wilde gaan rijden, maar die was snel verholpen; tja het is/wordt net als wij een oudje. Gelukkig hadden we net nog een leuke avond met Cora bij de Griek met Mezes-menu en ouzo. Positief is ook dat we volgende week een bos bloemen krijgen van Fox-vakanties (goedmakertje voor ons ‘lijden’ tijdens de Java/Bali-Ubudtour 😉) naast een vergoeding voor deze onnodig toch betaalde excursie en E150 korting-op-een-volgende-Fox-reis binnen 2 jaar (geldig in USA?). 

Tja, waar hou je je aan vast? Wel aan Frans! Die is een kennis van Mies, woont in Nova Scotia en werkt als schademanager bij een verzekeringsmaatschappij. Inderdaad, gelukkig, die van de maritieme verzekering. Hij is Nederlands en ik heb al een tijdje over van alles contact met hem. Nu formeel dan…. ; hij is al op de hoogte en gaat op zoek naar een versnellingsbak specialist. Zelf vond ik al twee Chrysler/Fiat dealers (verkoop?) in Halifax, maar of die technisch ‘Ducatoons’ spreken en snappen?

Tja, de forwarder in Halifax wist zelfs nog niet van de komst van de RV en gaat dat snel navragen bij Seabridge; wel weten ze nu dat ze met die RV voorzichtig moeten (laten) doen….. Ook de aankomst en pick up inschatting kunnen ze nog niet geven. Dan hou ik het er maar op dat 2 dagen later vertrek ook latere aankomst betekent. Dus heb ik toch maar een extra hotelletje geboekt….. en de huurauto houden we ook iets langer aan. De eerste camping kan uiterlijk 5 dagen te voren gecanceld worden; dat zien we dus in het weekend van 1/7, wel want dan weten we veeel meer.

Tja, worst case is dat de wagen gewoon een gebrek heeft (hoewel mijn Ducato dealer hier zegt dat dit niet kan) en dat de stampij en kosten gewoon voor mijn rekening zijn. Dan nog moet er gerepareerd worden en wie kan hier een Ducato repareren? ANWB alarmcentrale bellen? Road-assistance bellen? Slepen/rijden in z’n 1 naar dealer? Weekje (of wat) afwachten? Dan missen we de hele Highlandgames ook nog?

Tja, balen dat je dan net in deze toestand geen internet hebt. Straks al gekeken op de storingspagina…niets opgelost nog. Nog eens om 13.23u: Ja, opgelost. Thuis verder!  Oeps, … eerst even bij Mar de huissleutel ophalen; lekker wandelingetje.

Tja, achter de hand heb ik dan inmiddels ook nog mijn rechtsbijstandsverzekeraar. Immers goed afgeleverd door mij aan Wallenius en slecht afgeleverd door Wallenius impliceert aansprakelijkheid. Wat ontbreekt is een onafhankelijke expert in Canada maar die is door de rechtsbijstandsverzekeraar ook al gevonden (Dekra) en wordt achter de hand gehouden. Ook kan het geen kwaad om zowel Seabridge als Wallenius nog even formeel op hun aansprakelijkheid te wijzen; des te meer omdat er geen algemene voorwaarden bij deze bedrijven zijn te vinden zo 1, 2 3. ….. vreemd.

Tja, en als ik het niemand in de mik kan schuiven, wat dan?! Dan is er de ANWB alarmcentrale die hand en spandiensten verleent, onderdelen opstuurt e.d. En daarna is er de Amerikaanse Comprehensive verzekeraar waar ook nog eens ‘extra verblijf’ onder valt, als ik e.e.a. goed lees. En ten slotte de road assistance die op zijn minst de wagen sleept naar een truckspecialist ergens. How prepared can we be?!

Tja, ik ga er eigenlijk toch gewoon van uit dat dit een ‘marine insurance’ afwikkeling wordt incl. expertise- en reparatie-check en laat hen vooralsnog ‘de lead’ hebben en de voorstudie daar van doen. Eind van de maand weten we meer en hebben we weer een hoop geleerd.

Tja, het zou geen werk- en studiereis worden, dus daarna snel: de eerste 6 maanden relaxation! Zonder Murphy. Wish me luck!

 

 

Roerig Staartje….. Bummer

De voorbereidingen lopen ten einde; nog wat Can/USA contanten opnemen op Schiphol want de dalende koersen stagneren, en wat dingetjes in de koffer stoppen zoals de dikke voorraad medicijnen. Printjes zijn/worden geprint en de afscheidsronde is aanstonds. Alle benodigde papieren zijn binnen. Jawel, ook de camperoverdracht en LPG-certificatie van de camper; phoe…….

Een paar hectische weken zijn daarmee ook voorbij. Ik had nog maar net de afzegging van de overvaart met de ‘Atlantic’ geestelijk verwerkt met de idee dat de RV met de ‘Liberty’ van Wallenius precies op tijd in Halifax kan aankomen, vanaf Zeebrugge. Bij dat pakket papieren zat echter een document met een merkwaardige regel: De LPG tank moet gecertificeerd zijn door DEKRA voordat de camper überhaupt wordt bekeken of geaccepteerd voor de overvaart. En, uiteraard, zijn er duizend dingen die er niet in mogen en een paar die er wel in mogen maar alleen dan dit en dat.

Dus ik naar de ‘scheepsmakelaar (Seabridge)’ gemaild met de simpele vraag hoe dat werkt…..  geen antwoord. Dus ik heel Nederland afgebeld naar de vestigingen van Dekra maar die kenden geen van allen deze GasFree-certificeringsdienst. Dus opnieuw de scheepsmakelaar gemaand toch maar wat info te geven. Dan blijkt dat het een ‘Clean and Certification’ service is die na aflevering aan Wallenius wordt uitgevoerd. Dus krijg ik kippenvel in mijn nek en armen want hoe is het mogelijk een geheel of deels volle (?) LPGtank die leeg moet zijn geaccepteerd te krijgen door het bedrijf die dat certificaat vooraf vereist!?!

Ik dus een keer of wat gepersisteerd (jawel! Kan ik!) of men wil specificeren wat ‘Clean’ is: Emptying and Washing? Enig antwoord is dat naar de regels van Wallenius wordt verwezen en uiteindelijk dat deze service na aflevering wordt verricht. Dat schiet niet op, maar de bak moet naar Zeebrugge, de dag er na.

Mar is zo verstandig uit te stappen uit dit avontuur door zonder trapje de camper uit te gaan zoals jonge deernes dat plegen te doen: wulps. Oeps, knie wordt zo dik dat we ’s avonds nog even naar het ziekenhuis gaan voor spoedeisende hulp annex dokterspost. Moet na een paar dagen beter worden, maar daarmee kan ze morgen nog geen auto rijden, achter de camper aan. Balen, maar een eenmansuitje is ook niet weg. Bummer.

Na Antwerpen blijk je tol te moeten betalen, 29 € nog wel en dan verwacht je wel iets, uiteraard. Helaas de wegen waren al slecht maar worden nog slechter naar mate je verder gaat. En rond Zeebrugge moet je vooral je TomTom wantrouwen want daar zijn ze alles aan het omsmijten, barst het van het vrachtverkeer. Overigens blijkt de TomTom app op mijn mobiel het toch op te geven vanwege tekort aan power. Het oplaadsnoer doet niets. Ik probeer alle standjes van het electra gebeuren in de camper, maar helaas. Bummer.

Met nog 15% kom ik op de plek waar de Wash&Go moet zitten, en die is daar ook. Is echter wel dicht inderdaad. Ik was er al bang voor want bij de voorpret leek het me handig om ze eens te bellen. Tuut-tuut-tuut dit nummer kennen we nuut. Ook dat aanhangig gemaakt bij de scheepsmakelaar die me meldde dat ze niet beter weten dat het er is en actief is en dat ze vast koffie aan het drinken waren. Dit terwijl ik ze een kopietje van een faillisementsverklaring in het Vlaams had toegestuurd….. Bummertje.

Gelukkig had ik nog een adresje, iets verder op. Wel, als je iemand wilt zien werken moet je daar eens heen gaan. Dat juffie poetst zo ongeveer continue met bezems, hogedrukspuit en poestmachine de ene wagen na de ander in en uit en nog eens en gaat maar door zolang er wagens komen en zijn. Petje af! Tijd om wat boterhammetjes als ontbijt te nuttigen want ik zit al van 6u af op de weg.

Eerst op de gok vandaar naar Wallenius gereden maar toch nog even de TomTom app gestart. Die wijst me regelrecht de andere kant op en via een oneigenlijk doorsteekje (afslag tunneltje gemist) trap ik nog op tijd op de rem om het Kaai 530 terrein op te kunnen; dat dit de personeelsparking is maakt me dan even niet uit; later ben ik er bar (!)  blij mee.

De balie is snel gevonden en de controles beginnen. Rijbewijs bij U? Kentekenbewijs? Verzekering?….Oeps, die niet want én die had ik al doorgespeeld via de scheepsmakelaar én de wagen is niet meer verzekerd zodra het schip Europa verlaat……. Omdat ze mijn kentekenpasje nog nooit gezien hadden blufte ik dat die ook de verzekering omvat; oeps….

OK, dan gaan we inspecteren en ene Hugo komt tien minuutjes later bij de bak om eerst van alles te vragen en te noteren (heb ik dit en dat….. Nee mijnheer, dacht het niet [zoals heeft u olie en schoonmaakflessen onder druk bij U]. Nou heb ik die wel maar die wil ik mee….). Dan gaat hij binnen en buiten achter elke kast en in elke kist kijken. Precies de juiste plekjes slaat hij over……Oeps. Ik heb een lege koffer en rugzak bij me voor het geval dat……. Maar het blijkt een geval dit. Echter, nu blijkt dat ik het cijferhangslot van de toilet/opslag ruimte niet meer dicht krijg, terwijl ik daar zo’n kunstige constructie voor had ontworpen; dan zo er maar op. Bummer!

Toen kwam de hamvraag: heeft u een LPG-certificaat? Hoezo, dat zouden jullie na aflevering toch regelen?! Pech mijnheer, dan kunt u de wagen weer meenemen! WATTT? Ik heb nog 10% en kan nog mijn email opvragen, een nummer vinden en dat bellen. Hoor ik tot mijn stomme verbazing dat ook die vinden dat Wallenius dat moet verzorgen want dat was afgesproken met ‘Janny’. Bij die naam kijkt iedereen op want die kennen ‘we’! En al gauw staat Janny er verbaasd bij want die kent het fenomeen niet, is er niet in gekend, en feit blijft dat Wallenius dat niet doet. Teruggebeld (met zijn mobiel) en er wordt gesteld dat het gebeurt door een ander bedrijf, maar dan wel na de aflevering. Misschien vandaag en misschien morgen. Maar……. De tank is niet leeg! Doen zij dat ook?    Nee….want de tank moet volgens de Wallenius richtlijnen leeg worden aangeleverd…

Nu breekt mijn klomp. Ze willen wel mijn mobiel wat opladen intussen, maar ‘u ziet maar’.  Ik ga naar de wagen en schroef de LPGslangen af en hoor hem leegsissend alles in de buurt bevriezen. De uiterst behulpzame Hugo komt regelmatig langs, helpt bij het verder losmaken en er uit tillen van de fles zodat ik hem onder 360x360graden kan legen. Rond de 20 meter is te ruiken dat er zoveel Bar propaan uit komt. Ik zet alles maar open tegen elkaar want ook binnen riekt ut. Weer wat tijd voor wat boterhammetjes. En om de LPG tankkast schoon te maken want die zit vol met zand en steentjes. Ook de kentekenplaten haal ik er af en maak schoon wat daar achter en nu voor op zit. Na er van overtuigd te zijn dat de tank echt leeg is, zet ik die terug en maak alles weer vast. Nog even wachten en dan komt Hugo me adviseren de wagen te verplaatsen want het geurt verdacht. Oh ja? Bummer.

Na een spannend startmoment (wat wordt er het eerst ontstoken?) rij ik een overwinningsrondje rond het terrein en zet hem vooraan in de wachtrij. En vergeet de luchtveringsbalken te ontluchten. Ik lever de sleutels in omdat ze bij Wallenius concluderen dat leeg best wel leeg zal zijn, zelfs bij een nog komende LPG-certificatie vandaag of morgen of overmorgen. Ik krijg mijn iets opgeladen mobiel ook weer terug. Dan maak ik buitenfoto’s van alle hoeken en vlakken, voor het geval dat….   Ze bellen een taxi voor me, en ik zie de ZwerfUil weggereden worden.

Doei, het ga je goed hopelijk! Oeps, geen foto’s kunnen nemen van dit spuitakkefietje. Bummer.

De taxi brengt me rond 16u naar Heist voor €13 en op het station blijkt het loket gesloten (alleen open in vakanties, Knokke zeker?) en het perron met de automaat is wegens onderhoud niet toegankelijk. Volgende vraag is welke kant de goede trein (naar Brussel) heengaat want daar moet ik instappen. Ik schud een autochtoon en de tijd en richting wordt opgedreund. De conducteur van de intercity laat me bijbetalen en vertelt me dat op Brussel Zuid de Thalys gaat. Onderweg houden me twee dingen in het bijzonder bezig: de misère bij Syl en Richard  en wat te doen als de certificatie misloopt. Ik neem me voor dan de tank leeg met het vliegtuig mee te nemen; weegt niets dat aluminium. Dan moet ik wel extra heen en weer. Ook vraag ik me af waarom ik de omvormer niet ben gaan zoeken en gebruiken. Als die het wel zou doen, kon ik mijn mobiel zelf opladen….  En, belangrijker, zou ik weten dat die het wel doet op 12v. Bummer,  bummer.

In Brussel blijkt de Thalys veel later dan de intercity (18.45u) te gaan en het dubbele te kosten. Om 21u ben ik op Schiphol en 20 minuten later thuis. Het gaat al veel beter met Mar …

Twee dagen later blijkt ‘s middags dat het certificaat is verstrekt (dank Hugo!) en dat de tank 0,0% gas bevat (trots op mij!) en ook wordt me gemeld dat de luchtveringbalgen zijn ontlucht (Dank Janny!).

Op naar het volgende staartje. Ik zag al iets vreemds in de papieren die het ophalen in Halifax beschrijven: Ik moet de 28e niet bij Wallenius maar juist bij Atlantic de havenpapieren komen ophalen? Dat ik daar ook nog deels een andere, langere route moet rijden langs de freighter, douane en car-port is hopelijk slechts een Bummertje.

Epilog Indonesie

4 en 5 juni. Eerst nog een dagje later op, ontbijt en koffers inpakken en op  laten halen, gevolgd door gelanterfanter en het kijken en luisteren naar ringmus en wenkbrauwbuulbuul. Eerst een laat ontbijt waarbij we Sudani uitleggen wat dat woord in het arabisch betekent; ze kan er om lachen (peanut, pinda). Ze vertellen ons ook dat hun werkdag om 05u begint en om 23u eindigt…… wat een wereld. Gelukkig checken we onze vluchtzitplaatsen op tijd en kunnen de vlucht alsnog hand in hand meemaken. Ook Loekie en Jan zijn zo gelukkig.

Om half 5 in de middag begint een begeleider die ons naar het  vliegveld brengt nerveus te worden en hij probeert de kudde al bijeen te drijven. Pech want de afspraak was 17u, en Mar is dus rustig de laatste dingetjes te doen die bij het allerlaatste moment horen. Ik blijf dus ook rustig in m’n riante stoel hangen tot ze komt aankakken; al komt de indo president himself en wat dan nog en dat is dus precies de reden van al dat gehannes.

Vliegvelden zijn er voor om Loekie-Luise en Jan te helpen bij ditjes en datjes, om duriansnoepjes te zoeken en uit puur verdriet dan maar een flesje indo raki mee te nemen. Verder probeer je dat pokkeend zo veel mogelijk slaap te pakken; Carolien en Fons zaten diep onder een deken gedoken…tegen de kou zeiden ze.

In Singapore moest de hele handel er uit en weer die controles door, wat een onzin want de ruimbagage checkten ze niet opnieuw. Op Schiphol was de zooi compleet want bij de vernieuwde douane met zelfcheckpaspoortcontrole liep de ruimte (ochtend!!) al zo vol dat ze ons boven pas op de plaats probeerden te laten maken. Wat een reclame voor KLM en Schiphol. Deceptie dus. Alleen Johan/Sonja en Ingeborg/Aad schoven nog even langs voor een snikkend toedeloe. Het was een erg leuke en grappige groep.

Minder leuk en grappig is het vollopen van dropbox, waar ik ook al het USAspul in heb staan. Enfin, twee stel geïnteresseerde kunnen er al bij. Rond de rest is het nog stil. Ik zet de Indo blog wel  om naar de Synology Nass.

Eind goed al goed doende zijn we 9.30u thuis en rest ons het nagenieten. Op naar de tocht der tochten!

NB. De foto’s en films over deze reis staan niet meer in Dropbox!! In de plaatst daarvan kan de volgende link gebruikt worden: http://gofile.me/20nOQ/nuDalx66p

Begin van het eind

3/6/2017. Rustig op om 8.30u en ontbijten. Pas om 13u hoeven we vandaag akte de presence te geven voor de laatste tour. We gaan officieel naar Ubud, maar feitelijk eerst naar een steenhouwer, en zilversmid en dan naar een kunstenaar. Waar hebben dat eerder gezien; we zijn benieuwd… Dan gaan we echt naar Ubud, ‘het kunstenaarsdorpje’. Last but not least gaan we naar De apendans.

De steenhouwer is weer eens een nieuw onderwerp. Het zit me al lang dwars niet te weten hoe dat gaat. Welaan, de beelden worden gehakt, fijner gehakt en dan heel fijn gehakt en geschuurd etc. Ze maken dus gehakt van de buitenkant.

Er bestaat geen catalogus of boek of tekening van al die typen wachters, goden, houdingen etc., volgens de baas van de handel die ik in een stil hoekje aantrof. Kwestie van overlevering dus maar toch…. veel van dingen lijken verrekt veel op elkaar…

Mar vond nog een mooie kandelaar hoewel die van metaal is, 

En uiteraard is er een Burung Hantu

De dames aldaar zijn druk met offerandeattributen fabrieken en doen dat gezellig

Maar het mooist is toch de orchidee, buiten aan een boom

Bij de zilversmid  en bij kunstenaarscollectief van schilders is de buitenzijde eigenlijk boeiender dan binnen waar een heel hoog ‘seen it’ gehalte over ons heen daalde. Ok, een paar plaatjes:

Zoals gezegd, de buitenkant is boeiender, onder een hemel gevuld met vliegers

Dan echt naar Ubud wat niet meer voorstelt dan 1.5u losgelaten’ te worden. Wij waren wel toe aan een uitzichtplekje met miniloempia met aardappelschil en dumplings

waar Mar uiteraard weer iets exotisch probeerde, dragonfruit

De lust om te eten wordt ons vervolgens ontnomen door een uitzichtverknallend tafereel waar je spontaan Marije gelijk zou willen geven. Geen vlees……..?.?………… hoewel, heb je dat staartje van die lobster gezien…….?

Dan is het tijd voor de apendans. Zeer de moeite waard al was het maar het echte geluid van mannen te mogen horen bij het aanzien van bekoorlijke Balidines in fraai uitpakpapier en met bevallige bewegingen 

Zeer de moeite waard. Daarmee is de dag bijna voorbij, buiten nog gauw inchecken (net op tijd om stoelen naast elkaar te krijgen), hamburgertje eten en vanille punch en bananendrank met suikerwater te drinken. 

De gids stapt tussentijds uit om vreemde redenen; hij moest een al gereed staande auto voor een stel regelen die buiten de route logeert. Beter ook, want we waren zijn gebrek aan nederlands en schoolklasbenadering spuugzat geworden.

Afsluitend mag de plantenbak die ons onthaalde en wegwuift niet ontbreken.