Rondreisje Bali noord/midden

1/6/2017. 

7u op, nog even terug naar de kamer om voldoende immodium te halen want het rommelt in het vooronder. 8.30u het busje in met chauffeur en ons tweetjes. Bij de kennismaking met Maadieh, een hindoe en tevens onze chauffeur, verkennen we de gedachte bezienswaardigheden en hij mag er iets moois van maken. Hoppekee op weg door het drukke verkeer; wat een mierenhoop.

Onderweg de nodige beelden, thuis- en dorpstempels, af en toe een moskee, veel straatwinkeltjes met alles wat een hindoe(tempel) maar vermag en nog veel meer zoals een boomstronkenhandel, de fruitmarkt, etc. Hij weet van alles te vertellen, kan een hoop hebben en geeft een prima inzicht in het hindoedenken op elk denkbaar front. Voorbeelden: jonge moeders mogen de tempel niet in, de eerste 3 maanden. Geen idee wat de ‘spirit’ van een auto doet als je die in 2n zaagt. De mate van respect voor de kippenspirit is er afhankelijk van of het een huisdier of vleesverkoop/eiproducentbeest is. En oleh oleh betekent geschenkje.

Eerste doel is de vlindertuin waar Mar nog wel graag heen wil: altijd leuk. Het leukst blijken de neushoornkever (sloopt bananenbomen en/of kokospalmen..) en wandelende takken, blaadjes en zelfs een bloem!

 Er zijn ook nog wat vlinders ergens in die grote ruimte, en in het broedhuis zijn pops, uitkomers, drogers en fladderraars te zien. De beestjes leven zo kort, zijn zo lang dood en  hebben nog zo veel te doen!

De volgende doelen zijn de uitzichten op bergen en rijstvelden rond het Bratanmeer. Eerst toegang (tol?) betalen, het moet niet gekker worden. Schitterende plaatjes volgen van plateaus met rooiige Balirijst en perceeltempeltjes.  

 Aan dit meer staat de tempel van de watergodin. Ook huist daar een buddhatempel. Oecugemeente dus. Het geheel ligt idyllisch aan het meer en deels er net in. Een hertje met uitstekende witte zijtandjes en apart gewei (niet te zien op deze foto)  zat verstopt binnen een omheinde ruimte… waarom?

Grappig maar iets minder verfijnd is het minipretpark met speedboten, kano’s, schommels en draaimolens waar vnl volwassenen in zitten die door hun hindoekroost horendol worden gedraaid zonder daar enige invloed op te hebben.. Het restaurant is prijzig plus 21% taxes, en ik vind er weinig van mijn gading behalve de soep en een krentensap met kokosmelk combi. Mar voelt zich hier een halve indo en geniet van alles waar sambal over heen kan, en dat kan.

Op de terugweg stopt Maadieh met de opmerking Durian!

 En jawel, hoewel buiten het seizoen en dat was best wel te proeven, voor 60kroepia hadden we gedrieën een Durian. Ik voelde wel aan de buik dat die niet goed combineerde….

Voort naar de eeuwenoude Mengi tempel, in een buurt waar de aziatische vliegerkampioenschappen worden gehouden en je ziet ze dan ook vliegen. Belangrijk bij de tempel is het enige mannenzittoilet waar ik nog op tijd op kon plaatsnemen……. eh, geen toiletpapier…. eh, ooit is het tijd te leren je kont te sproeien. Dat gaat zo: met rechts de sproeier tussen rug en bril schuiven. Langzaam de hendel indrukken tot een zwak straaltje wordt geproduceert die je richt waar je het wil hebben. Niet afknijpen want dat produceert fonteinen langs/waar je het niet wilt/kunt hebben. Met links desgewenst afwassen. Met rechts de sproeier opruimen en uit je zak het reservepapier vissen om te deppen en daarna te vegen. Doorgaan tot je weer blij bent. 

De tempel zelf is zo heilig dat je er alleen om heen kan lopen, behalve als je kat bent. Die zijn er plenty en ze zien er goed uit vanwege de offerandes, ongetwijfeld. Een boeiende symmetrische combinatie van hindoebeelden en tempeltjes vormen het binnendeel.

 Alles ligt in riant groengebied met meertje en riviertje. Zelfs is er Jackfruit aan de boom te ontwaren, waar ik al dagen op wacht:

In vergelijking met ‘Bali ooit’ is het retedruk geworden; niet leuk meer. Mar gaat nog even kurkje spelen in zee. Ik neem mijn toiletpot oefening nog even door en start de blog. De wifi/breedband is puur slecht. We maken het verhaal af in de lobby na eerst een zwarte vlinder uit onze badkamer naar buiten te begeleidden ( hij leeft maar zo kort.).

Kuta

31/5/2017 vervolg. Middag.

Rond 16u nemen we de shuttle-minibus naar Kuta waar we bij de tattooshop uitstappen. We stellen de mobiel in op dit punt, zodat we terug kunnen want om 19.20u gaat de laatste rit terug. De chauffeur geeft nog mee dat de banken gesloten zijn en we daar niet kunnen pinnen en verwijst naar een lange rij ATM’s die we op de heenweg vlakbij zagen.  

En dan begint de verkenning. Eerst linksaf richting ATM’s waar we die van de bekendste bank hier kiezen. Op het gevaar van skimmen af pinnen we met de Revolutecard 1.2M  roepia. Tot onze stomme verbazing krijgen we het dubbele; helaas ook zo op de bon vermeld. Rijk gaan we op pad, verder die kant op tot we die zijde totaal oninteressant vinden en de overzijde uit busparkeer bestaat.

Oversteken onder groot gevaar lukt ons goed dank zij het verkeer op de weg. Tijd voor koffie op de 1e etage van een boven een stenen brede trap liggend etablisement, waar ook een stukje boulevard lijkt te beginnen. De koffiemijnheer legt ons desgevraagd uit wat de offerandes op stoepen, trappen etc. betekenen; offerandes dus. Hij heeft een boek vol koffievarianten en we vragen zijn beste en nabeste variant die we dan (zonder bolletjesijs) bestellen. De icecoffee is heel lekka; de ander (?) minder, maar lekka. 

Van boven hebben we zicht op van alles aan aziaten beneden op de trap wat een boeiende krioelende kolonie blijkt te zijn met leider met vlaggetje. Japanners? 

We lopen door. Een man in sarong en javaanse hoofdband schiet in de stress als ik wil vragen waar hij vandaan komt. Geen foto dus. Dan gaan we de ene eettoko en ‘wij verkopen alles’ shops langs/in, na de andere. De papiergeldstapel wordt steeds minder en het shoptasje steeds meer gevuld. Aan de zeekant van het winkelblok ligt een stenen zeewering en bij eb iets wat op nat zand lijkt. We blijven daar maar even want de winkels roepen ons toe dat we nog niet voor iedereen iets hebben.

Vooral de seafood toko’s, eigenljk forse restaurants, trekken onze aandacht met vitrines met zeewater en allerhande levende krabben, snappers, kreeften, garnalen; daarbinnen zelfs in flessen gewurmd….zodat ze elkaar niet slopen voordat ze gesloopt worden.

Tja, onze principes zijn simpel,: wat thuis niet mag, mag wel waar het gewoon is. En dus eten we (Mar) kreeft en inktvis. De al hoge prijzen blijken dan per 100 gram te zijn, dus worden astronomisch…. We volgen de verdere ontstaansgeschiedenis van onze hap op den voet en leggen die voor de nazaten vast op beeld. Eigenlijk blijkt het zeer redelijk dat wij dit vegetarische van ons zelf thuis absoluut niet mogen; dat staartje bleef maar zwaaien naar de camera….. Eenmaal op het bord is dat even vergeten en we wisselen halverwege van hap. Zo gaat dat met principes… maar het is maar een klein hapje! Het happy hour principe van 2=3 of is het 3=2 bleek ook niet helemaal op de rekening terug te vinden te zijn.  Dus kregen we iets aan korting, die lager dan de fooi uitviel. Oh ja, de meeste prijzen hier zijn excl. 21% taxes….

De rest van de avond lopen en shoppen we wat rond tot we het beoogde bedrag nog in kas hebben. Zelfs halen we bij de farmacie nog een tube antiuitslag voor rond €3. Zonder mobiele hulp vinden we het trefpunt. Makkie.

Bij het shuttletrefpunt was ons bankje bezet. Uiterst geanimeerd maakte we nieuwe kennissen van de tattooshophouder (zonder enige tattoo) en overige aanwezigen en leerden we en hoop over hun nederlandse en overige kennissen en situatie en asbest en maakten veel lol; ze kunnen best wat hebben, bleek. Te vroeg komt de shuttle die ons rap terug brengt.

Overigens zijn we deze dag verblijdt met zomertortels en zelfs met twee slanke eekhoorns op het hotelterrein, ook de lijsterachtige laat zich van dichtbij zien en horen; veel wit op vlerk en bordt en stuit. Relatief veel ringmussen.

Mijn corector slaspt inmidels..t ze