170815 Leola Wrightsville Baltimore en Washington dc

We zijn vroeger op dan de buren, en dat is vroeg. Dus op tijd geloosd en gevuld, in de toenemende regen. Tamelijk droog rijden we door Amishland richting Leola waar een covered brug is. En die is er, 

echter het meest opmerkelijke er aan is het moment in 1972 dat het water er halfhoog in stond, ‘flooding’. En dat meters boven het riviertje er onder. Weten we meteen wat we verwachten kunnen, want dat kan je hier en overal zo maar overkomen.

We krijgen nu echt slecht weer. De snelweg slibt dicht met traag rijdend en water opgooiend verkeer, en het water stroomt op de weg alle kanten op. Aquaplaning is niet denkbeeldig, getuige een op zijn kop in de berm geparkeerde auto.

We rijden door via Harrisburg naar ’s werelds langste covered brug in Wrightsville, de smalle wegen zijn hier half zo breed door de waterloop op en langs de weg. Als we er aan komen is er wel een brug over de Susquehanna, maar niet overdekt! We slaan uiteindelijk google er op na, en vermoeden nu dat het niet zo zeer covered=overdekt maar covered=bedekt is of zo iets.

Doorrijden en wegwezen voor de ruk naar Baltimore. Meer water naast dan in de rivier, lijkt het soms wel. We slaan weer af om de ogen en de blaas te ontspannen en koffie te zoeken met een hap. De auto pal voor de deur van een seafood tent zodat we snel naar binnen kunnen zwemmen, helpt niet. Het is takeaway only. Dan langs de drankwinkel, waar Mar verlekkert naar kijkt, maar naar de overkant helaas, Eelco stemt ook in achteraf want het wordt een Burgerking met een smakeloze hap en te veel ijs in de icetea. 

Mar mag toch een Kinky inslaan (zacht, romig, peper in de neus whiskey), en doet tevree haar tukkie richting Baltimore en Washington in de toenemende plens.

Daarmee opent het nieuwe thema USA in wording. Baltimore is strategisch gelegen in de Chesapeake Bay waar de Susquehanna in uitmondt en die zelf een open verbinding met de Atl. oceaan heeft. Veelvuldig vochten de Engelsen met de Amerikanen om de heerschappij hier, nog in 1812-1815.

Washington is een positieve verrassing voor ons. Alleen al omdat het droog en drukkend warm wordt. Dan omdat we door groene gebieden vlot er heen en er doorheen rijden, langs Fort Meade, NASA en de NSA, zodat we snel in de goede sfeer belanden. Maar het meest omdat we probleemloos (zowel de richting naar de campground als naar) de grote parking van het metro eindpunt in het noordoosten vinden: Greenbelt. Betalen achteraf, $5/dag, max 10 dagen plus ‘overnachten’ op zo’n 16 selecte plekken, waar we er nu één in beslag nemen. 

En dat al om 14u in de middag. Dus lopen we naar de metro om te orienteren. Een van de servicemijnheren daar komt uit zijn hokkie, geeft ons een metrooverzichtskaartje, 

laat ons (Mar) de machine bedienen en dan hebben we twee oplaadbare kaartjes voor het metronet en een lading ad $3.85 om naar het centrum te komen. We nemen wat veiligheidsmaatregelen in de Zwerfuil, en gaan nog buiten de piektijd op pad en doen net niet wat ons was geadviseerd. De metro ook een positieve verrassing,

 roltrappen, ruim, goed licht, prima aanduiding omtrent welk perron op welke verdieping, en hoe lang je wacht op welke lijn in welke richting.

Uit de Metro Central komend zien we Peet, een koffietent met prima wifi en beste koffie. Buiten is een kaart te zien, 

en aan palen zitten richtingsborden zodat we wel naar het Witte Huis toe moeten lopen, langs G-street. De eerste G-spot is grauw en groezelig maar niet lelijk en blijkt het Department (min.) v financieen te zijn, 

 imposanter dan en naast de achterkant van het Witte Huis.  

Er loopt een wandelboulevard langs, ook langs het Lafayette Park. 

Dan volgt het best mooie Eisenhower centrum

 waar je omheen loopt om aan de voorkant van het Witte Huis te komen, dat je van te ver ziet liggen 

en eigenlijk totaal niet indrukwekkend is. Veel hekken en wat zonnebrilmijnheren die helemaal niet geheimzinnig doen met ‘secret service’ op de bodywarmer (ik adviseer koeler). Het pad er langs is toeristische route, komt langs de (kleine!) Nat. Chritmas Tree, 

en de Elipse (grasvelden) richting het wel indrukwekkende Washington Memorial (die hoge obelisk)

 zijn deels met geparkeerde auto’s gevuld en dus ook totaal niet indrukwekkend.

Het welkomst centrum iets verder is in maintenance, want het bordje ‘geopend’ hangt er ten onrechte. Er tegenover is een ijsverkoper en aan de overkant daar van vlnr het Dep. van Commerce en het Aquarium. De hoek links om leidt langs de drukke Constitution Ave met aan de overkant afdelingen van ‘Het Smithsonian’, zoals de Afro-Am. History, Am. History, Nat.Hist.museum, e.a.. Die kant is morgen aan de beurt, net als het Pentagon en het Capitool dat in 1814 met veel ander historisch goed is afgefikt door de Engelsen; Washington ligt aan de Pontomac en Anacostia river en was zo goed bereikbaar.

We duiken weer links om, en iets verder omlaag onder deze Federal Historic Triangle, 

en komen zo in de Foodcourt van dat overheidscentrum terecht. Gelukkig is er ook een Chinese tent met prima hap. Omdat het sluitingstijd is (ze mikken op lunchers…?) is de icetea en het plastic tasje gratis. Na gelaafd te zijn boxen we de resten op, lopen terug en door naar de metro. Via de gele en groene lijn, met soms prima wifi, komen we op de Greenbelt aan. Warm….in de wagen…..

Oftewel, onze route vandaag:

Wat opvalt: rookpluimen uit de rioolputten.

 No idling signs.

Beestjes en plantjes: de Eekhoorns, tammer dan tam.