170828 29 Rocky Knob en Galax

We doen rustig aan en gaan met de bak meteen naar benee naar het restaurant. Voor de deur hebben we in de wagen wifi, en ik kan 9.45u zo naar binnen om de landlijn te gaan gebruiken. Netjes gevraagd krijg ik uitleg en toestemming en om 9.59u start ik mijn stopwatch om 50sec later het tel nr  van Nat Parken Texas in te toetsen. Om 1sec na 10u, 9u Central time, krijg ik eerst 6 ads te horen, dan een hoop muziek en dan de telefoonmevrouw die mij keurig 2 permits toezegt voor Hueco voor 3 dagen na 25 november. Wel om 10 aldaar bij de rangers ophalen. Geregeld!! Weer een planningsprobleempje minder.

In de wagen ontbijten we en dan rijden we zuidwaarts over een werkelijk prachtig stukje van de Ridge. Letterlijk rijden we op de Ridge. Aan beide zijden kijk je omlaag, alleen de weg plus berm zit er tussen. Hier worden het de Ridge Balconies genoemd. Toepasselijk, want je kijkt over alle valleien en bergruggen om je heen bij elke ‘overlook’ en hele stukken weg. 

Heel mooi, elke keer. Zo ver je kijkt bergruggen met valleien. Het zonnetje doet lekker mee vandaag, dus is het zicht redelijk goed.

Op een overlook staan twee mannen met kijkers, een stuk uit elkaar en zo herkenbaar als trektellers. Ze vertellen het op ‘hawks’ te hebben gemunt en dat met oostenwind de migratie vanwege de goede thermiek hier het best is. Ze hopen op torenvalken, roodstaartbuizerds en wespendieven. Hawks dus.

Er wordt iets later door tegenliggers met de lichten geseind, wat ‘opletten’ inhoudt. En idd, er staat een witstaarthinde in de berm.

Bij en na Roanoke wordt het iets lager, vlakker en boerenhooiland. De bossen zijn er even niet, hoewel er bomen etc zat zijn. Iets verder staat een hinde in een stuk hooiland, en aan de bosrand ook nog eentje. Langs de weg staan met regelmaat palen in buizen net een nestkastje er op, niet hoger dan 1.5m….. vreemd, maar prima. Er is hier een goede vogelclub.

We duiken een mijltje rechtsaf naar de Roanoke Visitor Centrum. Deze is redelijk uitgebreid, en we kijken film, proeven  vruchtenjam, drinken koffie, leren hoe de Iroquois en Cherokees de Ridge het eerst bevolkten en daar de ‘indian road’ (jachtpaden) uitsleten. Er zijn nog resten zichtbaar van de Totero nederzetting uit 1671, met longhouse en droogrekken etc.

  De  Fransen hadden met die Cherokee en Iroquois indianen al in 1742 mot over het gebruik van de indian road. In 1744 werd over die road een verdrag gesloten en vanaf 1754 werd er desondanks 7 jaar lang toch weer strijd over gevoerd in de ‘French Indian War’. Dat de Engelsen die Fransen weer niet mochten en dat in 1763 hier ook lieten weten, rond die fase af.  De road werd daarna gaandeweg de Blue Ridge.                   En uiteraard gaat er iets mee voor onderweg; pindarotsjes maar dan zonder choco.

Wegwerkers zijn het asfalteren aan het voorbreiden door met fijne gravel te egaliseren. We rijden er in konvooi langs op veilige afstand van elkaar.

De campground komt dan lekker snel in zicht waar we dollen met de ons opvangende campinghost. Jawel….het kan ook lachen zijn, hij schat dat we uit Alabama of uit North Louisiana of Switserland komen, onze buren gebruiken hun generator regelmatig, voor beren moeten we naar de zoo, etc.  De laatste hinde zien we vandaag als we even op de campground de benen strekken na de rit. Ze is schuchter en zo weg; Mar heeft pech. 

Tegenover ons staat een caravan joekeltje met dikke 4×4 er voor. 

Er naast zit een schoolvoorbeeld Amish echtpaar in schommelvouwstoel naast de vuurkorf marshmallows te smikkelen. Hun buurman houdt ze eindeloos aan de praat. Uieindelijk laten ze even hun generator lopen. Dan gaan ze de caravan in. Ze gebruiken geen elektrisch licht…..  

170829 Tamelijk laat ontdekken we deze nieuwe dag. Geeft niets, het heeft geplenst en miesert nog steeds. De Blue is dan ook in mist gehuld aan de zijkanten. Geeft ook niets want het is hier sinds Roanoke een aaneenschakeling van gemaaid hooi- en van koeienland. 

De Kalkoengieren zijn regelmatig te zien in de lucht, dus het is aan het opklaren. Op een enkele plek lijkt het wel gierenoverleg, of ligt er een lijk? Inderdaad blijkt een aangereden witstaarthinde hun doel te zijn.

Halverwege de Appalachen ligt het Music Center, vlak bij Galax. Deze streek staat bekend om de opgang van de Amerikaanse muziek dat begint met de voorvader van de banjo, uit de slavernij, gecombineerd met de later verboden drums, de fiddele van de kolonisten en de gitaar. De tapdanser en volksdansen uit Schotland etc. combineren daar weer prima mee. Zo ontstaat Blue Grass, Gospel, etc. en typisch ‘Amerika in wording’.  Zuidelijk van Roanoke ligt een 300mile muziek route, die Crooked Road wordt genoemd. Deze streek staat dwars op de Blue.

Ik wist dat tevoren niet en heb er niet op ingespeeld, juist Galax is een centrum er van. Daarom luisteren we met dubbel genoegen naar deze muziek in het Music Center, en later op de PC. Zie het filmpje en de docx-file in Dropbox.

De op zich simpele muziek klinkt plesant, maar niet pakkend. In Nashville, Memphis, New Orleans etc is de meer pakkende kant er van ontstaan als vervolg op de Crooked vorm. 

Een 6 mile verder ligt de campground Cool Breeze in Galax, met zeer goede wifi zodat ik het aandurf hier TomTomGo te updaten met 6GB update……  Ook alle andere PC klusjes doen we hier met gemak en plezier. Het wordt ook steeds droger en warmer. De laatste dagen is het killer geworden en liepen we met lange mouwen. Vanochtend ging tijdens het rijden in de verwarming aan om de kilte weg te jagen. 

We zitten halverwege de Appalachen, die nu steeds hoger gaan worden, dus killer. We komen bij Cherokee op 6000feet te zitten. Hier is het 2800ft. Ook komen in het weerstromingengebied van het zuiden terecht, dus meer wind, meer regen (’s nachts hopelijk). Hurrican Harvey speelt 1200km verder vanaf Houma tm Houston, maar we gaan wel de Mississipi langs, zuidwaarts en blijven dus attent.

Maar nu is de was, het digitale werk en de douche achter de rug, staan de stoelen buiten en is het 18.45u. Lanterfantertje.