180620 21 Cody

Bij deze lage temperaturen zijn we er al aan gewend dat de koelkast moeilijk opstart op LPG. Vanochtend deed zelfs de Ducato als of het zo koud was, lastig starten, niet op gas geven reageren totdat het pedaal flink wat keren goed ingetrapt was.

In het overgangsgebied tegenover ons kwamen een aantal Elks te voorschijn vanuit de Pines naar de weiden, wat ver maar toch nog te zien. Niet veel later werd ons heel duidelijk gemaakt dat we steil gingen dalen, 10% en langdurig, van 3000m tot 1750m. En dat vaak in stijgmist en donkere wolken, korte steile haarspeldbochten, telkens indrukwekkende runawaytruckramps (uitrijgrindbanen voor niet remmende vrachtwagens) en speciale parkeerplekken ‘to cool your brakes’. Leuk om ook de bloemetjes te bekijken, zoals Rockey Mt Iris, Geranium, Mt.Beardtongue, Lark Spur.

De rit wordt vervolgens heel speciaal. Niet alleen vanwege het spectaculaire lichtspel, tussen de hellingen door naar 2km lager in schaduw en zon liggende heuvels en rivier.

die wat lager beter gedetailleerd zijn,

maar vooral ook door de enorme knal bij het passeren van een tegenliggende vrachtwagen. We schrokken ons rot van de knal en de 1vierk.cm. grote ‘crack’ (groter dan ‘chip’, en nog groter dan ‘nig’; zo ervaren zijn we inmiddels). De binnenruit voelde glad aan, de buitenruit licht beschadigd, maar er tussen was volledig versplinterd.

De vrees voor grote ellende als de voorruit niet gerepareerd kan worden, doet ons besluiten het Crow gebied en de Bighorn Canyon in Montana niet te gaan bezoeken. Ik wil meteen naar Cody, relatief grote stad. Mar vraagt lokaal naar een windshieldrepair en komt met een adres in Cody terug. Met redelijke spoed tuffen we daarheen. Net in Cody bezoeken we een porta-potti naast een sportveldje, en snel daarna kijkt een bezorgde repairmevrouw naar onze crack. Gelukkig is het versplinterde deel nog intact (?raar idee!) en kan dus nog verlijmd worden. Na 15minuten en $40 ziet het er als ‘chip’ uit, en dat is een opluchting!

Daarmee zitten we ook mooi ruim in ons tijdjasje. Eerst gaan we naar Buffalo Bill Old West.

De legendarische knaap-van-alles, scout, jager, colonel, onderwerp van een hype, showman en hoteleigenaar wordt hier herdacht, minstens zo boeiend zijn de musea over de natuurlijke historie en culturele indianen historie. Dat er ook een duizelingwekkende wapen museum en veel ‘art’ is, zij gegund aan anderen om tijd door te brengen. Wij gebruiken de wifi uitgebreid en bezoeken een gedeelte. Morgen de rest. Wel schaffen we meteen kaartjes voor de rodeo vanavond aan, en rijden er even heen om de weg te verkennen. Alles blijkt simpel te berijden, en ook de Walmart passeren we zo.

Tegen 17u gaan we naar het centrum, naar Sheridan street waar Hotel Irma is. Dit hotel is door de Bill-familie beheerd. Het is bekend vanwege de dagelijkse ‘shooting gunfight’. We reserveren er twee stoelen aan de straatkanten en consumeren een hap op de veranda, die wat chaotisch wordt samengesteld en geserveerd. De gunfight is een combi van Sundance Kidd en Earp fantasie, luchtig, vol humor, wat verrassingen en met een moment van deelname van kinderen.

Irri is het begin met sponsorreclame, dom volksliedpatriottisme en verheerlijking van de ‘the men who serve and protect’ (geen women)… Verder leuk, wel.

Na een klein uurtje rijden we naar de rodeo.

Bij elkaar gepraat door een soms wel grappige clown passeren verschillende rodeo-onderwerpen de revue grote kalfvangen (mannen), kleine kalfvangen (vrouwen), paard- en stierzitten terwijl die anders willen, barrelrace en met een moment van deelname van kinderen met kalveren. Lastig foto’s maken, dus meer filmen. Heel knap presteren de ‘safety’cowboys: wegzetten, lassoen, vastzetten, lossen balbanden, afvoeren en opdrijven!!

Irri is het begin met sponsorreclame, dom volksliedpatriottisme en verheerlijking van de ‘the men who serve and protect’ (geen women)… Verder boeiend wel, als je niet op de dierkwelling met afgeknepen ballen let. Lassoen hoort bij de veehouderij hier, niet diervriendelijk maar wel nodig.

De walmart is dichtbij, en de nacht breekt aan.

180621. Na de kalme dagstart en shoppen bij de walmart, is het tijd om Yellowstone voor te bereiden en wat pcwerk te doen. Vervolgens gaan we bij BBill de resterende delen bekijken

en flink wat wifien. Net als gisteren zijn de food-porties klein en de prijzen er van relatief hoog.

Vanmiddag staat het Plaine Indians museum centraal. Zelfs de rol van de hond wordt belicht,

naast die van de lans, (war)tipi en wigwam, kleding

en materialen

naast de ellende van deportatie en massa-eliminatie.

Vervolgens verlaten we Cody en gaan richting de East entry van Yellowstone om morgen bijtijds binnendoor naar de noord-entry te kunnen rijden.

Plantjes en beestjes: We zien hier opgezette Mt.Goats, helder wit en harig. Precies zoals we in Monument Valley bovenop een bergrug als kudde zagen lopen, maar niet herkenden. Ook zien we de rode vos, klein en fijn. De Elanden in Yellowstone zijn ‘kleinere varianten’ binnen de familie. Buiten op het BBillterrein loopt een konijnengezin met uitbreiding rond.

Wat opvalt: Dat de enorme vulkaan, Yellowstone is een forse caldera!, niet op uitbarsten staat komt doordat er een aardkorstplaat overheen schuift, die telkens opnieuw moet worden doorboord maar tegelijk opschuift.

180619 PowderRiver2BighornMt via Buffalo Sheridan

Gisterenavond verraste een pad ons bij de toiletten bij de Powder River restarea. Een bord legt uit dat de oever van deze rivier, die aansluit op de Yellow Stone river, vaak zo zwart is als kruitpoeder en de hele omgeving van troebel water voorziet dat ‘ to thin to plow and to thick to drink’ is. Er zwemmen bijzondere vissen in die van onder plat zijn, slecht zien maar met baarddraden veel voelen. Vandaag is een reisdag met stops, de laatste in Wyoming.

We rijden nu pal naar het westen, door ‘middengolf’ heuvels met de nodige Pronghorns in het veld. Het zonnetje komt goed door. Vanochtend is de eerste bestemming Buffalo. Daar is hotel Continental uit 1898 dat grote faam geniet en er nog redelijk authentiek uit ziet van buiten en binnen. De buitenkant is nauwelijks mooi te noemen. Van binnen is het een bonte verzameling aan de wand van opgezette dieren waar de schietzucht van af druipt.

Houten tafels en stoelen, mooie bar en toogkast met aparte lamp. Als je toch langs rijdt aardig om te zien en de koffie is betaalbaar en prima. Verder heeft het dorpje weinig ‘wild west’ associatie, meer ‘laat 1890’. Er zijn enkele muurschilderingen en vrij veel ijzeren beelden langs de weg,

zoals de herinnering aan Baskische settlers die de Bordercollie meenamen.

De volgende stop is Sheridan, waar een touw-

en zadelmakerij

een bezoekje meer dan waard is, niet alleen vanwege de enorme uitstalling aan al het denkbare koopwaar maar nog meer vanwege de enorme brede museale verzameling opgezette dieren, messen, geweren, revolvers, paardentuig e.d. spul en cowboy en indianen uitstalling.

Ook een paar rijtuigen zijn opgesteld zoals een primitieve huifkar en buggy. Best indrukwekkend hoeveel er in deze wereld omgaat en hoeveel variatie daarbinnen voorstelbaar is. Ook hoeveel respect er blijkt voor de indiaanse stammen uit kleding, pijpen, medicijnzakken, ceremoniele voorwerpen, foto’s, etc. Ik wist niet dat er een Squaw-beauty contest was…. In het hier en nu zag ik overigens knappere tijdens deze reis… In de zadelmakerij hangt een iets andere kalender.. Mar neemt 4 stoffen placemats mee met ‘old wild west’sfeertje.

Een dikkebandenfiets

en Goldwing 3-wiel bike buiten vormen een aardig toeval.

In Sheridan is ook een Walmart waar we de voorraad aanvullen, en we tanken รก $3,27/g voordat we de volgende ruk maken van de 270km vandaag naar het natuurpark de Bighorn Mountains. De ‘lange golf’ heuvels worden langzaam ‘middengolf’ typen met tamelijk veel onder en langs de glooiingen slingerende afwateringen en meertjes. Steeds meer steken er ‘hondentanden’ uit de grond, wat uitstekende rotsen van quartzhoudend graniet zijn. Even is er een strook met wat Prairyhonden. De lucht wordt steeds dreigender en we krijgen de nodige spatten en regentjes. Ook hier zien we wat Pronghorns in het veld en af en toe een Mule Deer en Whitetail. In de lucht een enkele Kalkoengier. Ineens moeten we 3mile gravelroad over, geen alternatief… Er voor en er na is de weg prima, meestal. De hellingen worden steiler, de weg kronkeliger. Ook wat Aspen staan tussen de naaldbomen.

We bereiken via Parkman, Dayton en Burgess de bergen en stijgen in het Bighorns Mts. Nat. Forest tot 3000m. Er zijn nog veel schaduwrijke plekken met flinke lappen dikke sneeuw.

Op een top bij de Bald Mountain, met uitzicht op hellingen met sneeuwplekken en wat ‘hondentanden’, stoppen we uiteindelijk. Een bord geeft aan dat de volgende helling een indiaans monument heeft op een richel onder de top: een met stenen afgebeeld medicinwheel. Deze wheels hebben een speciale boze geesten en dromen bezwerende betekenis. Elke stam heeft en maakt ze, net als dreamcatchers en entree-beschermers. Wij stuurden ze naar ‘huis’ en ze hangen al maanden in de wagen. Prima plek voor ongestoorde slaap!

Deze heuvels werden door man wordende indianen bezocht om hun visioenen en naam en vooral hun persoonlijke medicijn te krijgen. Het Wheel wordt nog steeds bezocht door Crow indianen en vaak liggen er offerandes of herinneringen.

Beestjes en plantjes: Op de granieten ‘tanden’ voor ons zit een paartje Bluebirds. Het zit vol met allerlei kleuren korstmos.

Een regenboog toont zijn begin maar verbergt de rest. Een Elk (oid) laat zich kort zien in het voorbijrijden net als een Mule Deer eerder die het voorbijgaand verkeer stond te bekijken. We zijn hoog en dat is te zien aan de flora. Geen hoog gras en honingklaver en brush meer, maar veel bloeiend klein laag spul. Er laat zich weinig wildlife zien in dit park, ook geen Bighorns ondanks de naam.

Plantjes: Subalpine: Forget-me-not, Sandwort, Buttercup, Am.Bistort, Shooting Star.

Wat valt ons op: Hoewel we overal waar we langs komen groene prairies zien, zijn ze opvallend leeg. Af en toe een stier of wat koeien. Mooi is dat de beheerders in de Bighorn Mts langs de sterk stijgende kronkelweg naar boven borden hebben geplaatst op plaatsen waar de rotsen voor de wegaanleg op(en)geblazen moesten worden met explosieven. Van beneden (1700m) naar boven (2500m) is zo telkens goed te zien hoe daar die rotsen er uit zien qua kleur en structuur, en te lezen welke formatie uit welk tijdsgewricht het betreft en hoe oud die is daar. Jammer dat de wagen daar ook nog in zn 3 op de weg gehouden moest worden..