180619 PowderRiver2BighornMt via Buffalo Sheridan

Gisterenavond verraste een pad ons bij de toiletten bij de Powder River restarea. Een bord legt uit dat de oever van deze rivier, die aansluit op de Yellow Stone river, vaak zo zwart is als kruitpoeder en de hele omgeving van troebel water voorziet dat ‘ to thin to plow and to thick to drink’ is. Er zwemmen bijzondere vissen in die van onder plat zijn, slecht zien maar met baarddraden veel voelen. Vandaag is een reisdag met stops, de laatste in Wyoming.

We rijden nu pal naar het westen, door ‘middengolf’ heuvels met de nodige Pronghorns in het veld. Het zonnetje komt goed door. Vanochtend is de eerste bestemming Buffalo. Daar is hotel Continental uit 1898 dat grote faam geniet en er nog redelijk authentiek uit ziet van buiten en binnen. De buitenkant is nauwelijks mooi te noemen. Van binnen is het een bonte verzameling aan de wand van opgezette dieren waar de schietzucht van af druipt.

Houten tafels en stoelen, mooie bar en toogkast met aparte lamp. Als je toch langs rijdt aardig om te zien en de koffie is betaalbaar en prima. Verder heeft het dorpje weinig ‘wild west’ associatie, meer ‘laat 1890’. Er zijn enkele muurschilderingen en vrij veel ijzeren beelden langs de weg,

zoals de herinnering aan Baskische settlers die de Bordercollie meenamen.

De volgende stop is Sheridan, waar een touw-

en zadelmakerij

een bezoekje meer dan waard is, niet alleen vanwege de enorme uitstalling aan al het denkbare koopwaar maar nog meer vanwege de enorme brede museale verzameling opgezette dieren, messen, geweren, revolvers, paardentuig e.d. spul en cowboy en indianen uitstalling.

Ook een paar rijtuigen zijn opgesteld zoals een primitieve huifkar en buggy. Best indrukwekkend hoeveel er in deze wereld omgaat en hoeveel variatie daarbinnen voorstelbaar is. Ook hoeveel respect er blijkt voor de indiaanse stammen uit kleding, pijpen, medicijnzakken, ceremoniele voorwerpen, foto’s, etc. Ik wist niet dat er een Squaw-beauty contest was…. In het hier en nu zag ik overigens knappere tijdens deze reis… In de zadelmakerij hangt een iets andere kalender.. Mar neemt 4 stoffen placemats mee met ‘old wild west’sfeertje.

Een dikkebandenfiets

en Goldwing 3-wiel bike buiten vormen een aardig toeval.

In Sheridan is ook een Walmart waar we de voorraad aanvullen, en we tanken á $3,27/g voordat we de volgende ruk maken van de 270km vandaag naar het natuurpark de Bighorn Mountains. De ‘lange golf’ heuvels worden langzaam ‘middengolf’ typen met tamelijk veel onder en langs de glooiingen slingerende afwateringen en meertjes. Steeds meer steken er ‘hondentanden’ uit de grond, wat uitstekende rotsen van quartzhoudend graniet zijn. Even is er een strook met wat Prairyhonden. De lucht wordt steeds dreigender en we krijgen de nodige spatten en regentjes. Ook hier zien we wat Pronghorns in het veld en af en toe een Mule Deer en Whitetail. In de lucht een enkele Kalkoengier. Ineens moeten we 3mile gravelroad over, geen alternatief… Er voor en er na is de weg prima, meestal. De hellingen worden steiler, de weg kronkeliger. Ook wat Aspen staan tussen de naaldbomen.

We bereiken via Parkman, Dayton en Burgess de bergen en stijgen in het Bighorns Mts. Nat. Forest tot 3000m. Er zijn nog veel schaduwrijke plekken met flinke lappen dikke sneeuw.

Op een top bij de Bald Mountain, met uitzicht op hellingen met sneeuwplekken en wat ‘hondentanden’, stoppen we uiteindelijk. Een bord geeft aan dat de volgende helling een indiaans monument heeft op een richel onder de top: een met stenen afgebeeld medicinwheel. Deze wheels hebben een speciale boze geesten en dromen bezwerende betekenis. Elke stam heeft en maakt ze, net als dreamcatchers en entree-beschermers. Wij stuurden ze naar ‘huis’ en ze hangen al maanden in de wagen. Prima plek voor ongestoorde slaap!

Deze heuvels werden door man wordende indianen bezocht om hun visioenen en naam en vooral hun persoonlijke medicijn te krijgen. Het Wheel wordt nog steeds bezocht door Crow indianen en vaak liggen er offerandes of herinneringen.

Beestjes en plantjes: Op de granieten ‘tanden’ voor ons zit een paartje Bluebirds. Het zit vol met allerlei kleuren korstmos.

Een regenboog toont zijn begin maar verbergt de rest. Een Elk (oid) laat zich kort zien in het voorbijrijden net als een Mule Deer eerder die het voorbijgaand verkeer stond te bekijken. We zijn hoog en dat is te zien aan de flora. Geen hoog gras en honingklaver en brush meer, maar veel bloeiend klein laag spul. Er laat zich weinig wildlife zien in dit park, ook geen Bighorns ondanks de naam.

Plantjes: Subalpine: Forget-me-not, Sandwort, Buttercup, Am.Bistort, Shooting Star.

Wat valt ons op: Hoewel we overal waar we langs komen groene prairies zien, zijn ze opvallend leeg. Af en toe een stier of wat koeien. Mooi is dat de beheerders in de Bighorn Mts langs de sterk stijgende kronkelweg naar boven borden hebben geplaatst op plaatsen waar de rotsen voor de wegaanleg op(en)geblazen moesten worden met explosieven. Van beneden (1700m) naar boven (2500m) is zo telkens goed te zien hoe daar die rotsen er uit zien qua kleur en structuur, en te lezen welke formatie uit welk tijdsgewricht het betreft en hoe oud die is daar. Jammer dat de wagen daar ook nog in zn 3 op de weg gehouden moest worden..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s