180620 21 Cody

Bij deze lage temperaturen zijn we er al aan gewend dat de koelkast moeilijk opstart op LPG. Vanochtend deed zelfs de Ducato als of het zo koud was, lastig starten, niet op gas geven reageren totdat het pedaal flink wat keren goed ingetrapt was.

In het overgangsgebied tegenover ons kwamen een aantal Elks te voorschijn vanuit de Pines naar de weiden, wat ver maar toch nog te zien. Niet veel later werd ons heel duidelijk gemaakt dat we steil gingen dalen, 10% en langdurig, van 3000m tot 1750m. En dat vaak in stijgmist en donkere wolken, korte steile haarspeldbochten, telkens indrukwekkende runawaytruckramps (uitrijgrindbanen voor niet remmende vrachtwagens) en speciale parkeerplekken ‘to cool your brakes’. Leuk om ook de bloemetjes te bekijken, zoals Rockey Mt Iris, Geranium, Mt.Beardtongue, Lark Spur.

De rit wordt vervolgens heel speciaal. Niet alleen vanwege het spectaculaire lichtspel, tussen de hellingen door naar 2km lager in schaduw en zon liggende heuvels en rivier.

die wat lager beter gedetailleerd zijn,

maar vooral ook door de enorme knal bij het passeren van een tegenliggende vrachtwagen. We schrokken ons rot van de knal en de 1vierk.cm. grote ‘crack’ (groter dan ‘chip’, en nog groter dan ‘nig’; zo ervaren zijn we inmiddels). De binnenruit voelde glad aan, de buitenruit licht beschadigd, maar er tussen was volledig versplinterd.

De vrees voor grote ellende als de voorruit niet gerepareerd kan worden, doet ons besluiten het Crow gebied en de Bighorn Canyon in Montana niet te gaan bezoeken. Ik wil meteen naar Cody, relatief grote stad. Mar vraagt lokaal naar een windshieldrepair en komt met een adres in Cody terug. Met redelijke spoed tuffen we daarheen. Net in Cody bezoeken we een porta-potti naast een sportveldje, en snel daarna kijkt een bezorgde repairmevrouw naar onze crack. Gelukkig is het versplinterde deel nog intact (?raar idee!) en kan dus nog verlijmd worden. Na 15minuten en $40 ziet het er als ‘chip’ uit, en dat is een opluchting!

Daarmee zitten we ook mooi ruim in ons tijdjasje. Eerst gaan we naar Buffalo Bill Old West.

De legendarische knaap-van-alles, scout, jager, colonel, onderwerp van een hype, showman en hoteleigenaar wordt hier herdacht, minstens zo boeiend zijn de musea over de natuurlijke historie en culturele indianen historie. Dat er ook een duizelingwekkende wapen museum en veel ‘art’ is, zij gegund aan anderen om tijd door te brengen. Wij gebruiken de wifi uitgebreid en bezoeken een gedeelte. Morgen de rest. Wel schaffen we meteen kaartjes voor de rodeo vanavond aan, en rijden er even heen om de weg te verkennen. Alles blijkt simpel te berijden, en ook de Walmart passeren we zo.

Tegen 17u gaan we naar het centrum, naar Sheridan street waar Hotel Irma is. Dit hotel is door de Bill-familie beheerd. Het is bekend vanwege de dagelijkse ‘shooting gunfight’. We reserveren er twee stoelen aan de straatkanten en consumeren een hap op de veranda, die wat chaotisch wordt samengesteld en geserveerd. De gunfight is een combi van Sundance Kidd en Earp fantasie, luchtig, vol humor, wat verrassingen en met een moment van deelname van kinderen.

Irri is het begin met sponsorreclame, dom volksliedpatriottisme en verheerlijking van de ‘the men who serve and protect’ (geen women)… Verder leuk, wel.

Na een klein uurtje rijden we naar de rodeo.

Bij elkaar gepraat door een soms wel grappige clown passeren verschillende rodeo-onderwerpen de revue grote kalfvangen (mannen), kleine kalfvangen (vrouwen), paard- en stierzitten terwijl die anders willen, barrelrace en met een moment van deelname van kinderen met kalveren. Lastig foto’s maken, dus meer filmen. Heel knap presteren de ‘safety’cowboys: wegzetten, lassoen, vastzetten, lossen balbanden, afvoeren en opdrijven!!

Irri is het begin met sponsorreclame, dom volksliedpatriottisme en verheerlijking van de ‘the men who serve and protect’ (geen women)… Verder boeiend wel, als je niet op de dierkwelling met afgeknepen ballen let. Lassoen hoort bij de veehouderij hier, niet diervriendelijk maar wel nodig.

De walmart is dichtbij, en de nacht breekt aan.

180621. Na de kalme dagstart en shoppen bij de walmart, is het tijd om Yellowstone voor te bereiden en wat pcwerk te doen. Vervolgens gaan we bij BBill de resterende delen bekijken

en flink wat wifien. Net als gisteren zijn de food-porties klein en de prijzen er van relatief hoog.

Vanmiddag staat het Plaine Indians museum centraal. Zelfs de rol van de hond wordt belicht,

naast die van de lans, (war)tipi en wigwam, kleding

en materialen

naast de ellende van deportatie en massa-eliminatie.

Vervolgens verlaten we Cody en gaan richting de East entry van Yellowstone om morgen bijtijds binnendoor naar de noord-entry te kunnen rijden.

Plantjes en beestjes: We zien hier opgezette Mt.Goats, helder wit en harig. Precies zoals we in Monument Valley bovenop een bergrug als kudde zagen lopen, maar niet herkenden. Ook zien we de rode vos, klein en fijn. De Elanden in Yellowstone zijn ‘kleinere varianten’ binnen de familie. Buiten op het BBillterrein loopt een konijnengezin met uitbreiding rond.

Wat opvalt: Dat de enorme vulkaan, Yellowstone is een forse caldera!, niet op uitbarsten staat komt doordat er een aardkorstplaat overheen schuift, die telkens opnieuw moet worden doorboord maar tegelijk opschuift.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s