180621 tm 27 Yellowstone in 1 dag gepubliceerd

Vandaag (28 juni) publiceer ik alle Yellowstone blogs, hopelijk in chronologische volgorde. Er staat in de titel dag 1 etc. dus moet dat goed te volgen zijn. Daarna zal ik wat willekeurige foto’s in een aparte blog zetten en er na publiceren. Die publiceer ik op datum 29 juni.

De rest van onze reis zal ook behoorlijk in clusgers wordem gepubliceerd. Ons VS abonnement voor mifi wifi internet is afgelopen. In Canada, waar we nu heen gaan, is wifi onbetaslbaar, dus moeten we het van lokale mogelijkheden hebben, en Can is groot dus grote afstanden dus weinig mogelijkheden…..

Dit reden we in Yellowstone in totaal:

180621 22 Cody2Yellowstone Geothermisch Fenomeen Dag 1

180621. In de namiddag vertrekken we vanuit Cody voor de 50mile richting Yellowstone oost, langs de Shoshone rivier die eerst een kalm stroompje is, tot aan de dam die hem verspert. Daarachter ligt een flink breed meer waar de hier al veel wildere Soshone River vanuit Yellowstone omlaag stroomt. Overal staan borden dat dit het oversteekgebied is van Bighorn Sheep en van Beren. We eten brood uit het vuistje.

Het wordt steeds bergachtiger en we zien de eerste chimneys en windows in de donker gekleurde bergwanden. Een paar keer gaan we door een tunneltje. Het is een prachtig gebied met langs de rivier veel open gebieden tussen de Pines. Zo’n 20km voor Yellowstone gaan we een overnightspot zoeken in het Shoshone SP. Oeps, bij de picknickplek waar Mar mooie blommen vindt, staat ‘only day use’….flauw. De turnouts langs de weg hebben die borden niet, maar dat spreekt nauwelijks aan.

Dan stuiten we op een hoopje mensen en auto’s. Kan niet missen, er is iets te zien. En al snel is tamelijk ver een Beer in beeld, redelijk lichtbruin. Grizzley!!! Nieuwe soort en de enige die we in de VS nog missen (buiten de wolf en wat vogels)! JoeperdepoepieJoechei!!

Na enige tijd zien we een grotere donkerdere Berin; samen zijn ze snel achter de bomen verdwenen, buiten wat glimpen (glimps?). Helemaal happy gaan we verder, om een zijweg naar iets in te slaan waar we ruimte hebben voor een ietwat gedekte nachtopstelling. ‘S nachts plenst het behoorlijk.

180622. We rijden al om 5.30u nog 20km door Shoshone Forest zonder veel te zien. Vlak voor Yellowstone east entry is het tankstation nog gesloten… oeps, maar de tank is nog halfvol. We komen het park binnen zonder controle rond 6.30u. De weg stijgt nu sterk en de hellingen worden steeds kaler en zijn grijszwart en steil. Op steeds meer plekken ligt sneeuw. Plotseling kijken we naar een tafereeltje dat zo uit een boek zou kunnen komen. Op die grijszwarte steilte ligt een forse sneeuwplek. Midden op die sneeuwplek drie Bighorns, rammen! Eerste keer zo mooi! Uiterst fraai plaatje, en de dieren staan en stappen doodkalm wat rond. Fantastisch!

Op 2750m gaan we de Sylvan Pass over en beginnen te dalen, terwijl om ons heen een ander bezopen plaatje zich aftekent. Overal staan massaal kale bastloze naaldbomen recht overeind. Op de bodem een enorme chaos van nog meer kale bastloze bomen. We zien geblakerde stronken en soms bomen. Het doet onwezenlijk aan. Tal van stammen hebben rechte zaagsnedes. Hier en daar steekt een Mule Deer over.

Op grote hoogte in een bocht naar rechts en kijkend in het luchtledige zien we ineens witte wolken achter de wegrand omhoogkomen. Geen rook, of toch? Dichterbij blijkt het de stoom van de eerste Hotspring te zijn!! Op deze hoogte! Je ruikt licht de zwavel en hoort licht het oppervlakte geboer van de (borrelende?) opwellende bron. Onderaards! Heel indrukwekkend, dit omgekeerde loodgieterwerk van Mama Natura van dichtbij te horen, zien en zwijgend ruiken! Er blijken twee opvoerputten te zijn die geen spuiters zijn maar alleen stoom afblazen van de diep beneden gekookte soep van water en mineralen. De stoom waait alle kanten op. De korst van dit thermische gebied kan enorm dun zijn. Waarschuwingen staan overal. Hier is de oost-rand van de Yellowstone krater, die 30x45mijl=48x72km meet…

We staan dus duidelijk ook aan de rand van de actieve vulkaan! Yellowstone heeft onnoemelijk veel lokale aardbevingen en drie super- vulkaanuitbarstingen achter de rug, de laatste 640.000jr gelee met de Yellowstone caldera (krater) als gevolg die zich met lava vulde. We zijn knap benieuwd en dalen vol verwachting in de krater! Overigens: Alles wat hier gebeurt, beweegt: Geothermen en wildlife. Dus weinig foto’s en veel kort film-werk.

De onwezenlijke bossen blijven ons nog kort omringen. Mar noemt het Reuzen Mikado. Achter de mikado doemt een meer op, met wat groepjes Grote Zaagbekken. Geen kleintje, maar een joekel: Yellowstone Lake, gevuld door sneeuw. Overal zien we dan ook water stromen langs de bergwanden, vaak als watervalletjes. Gek genoeg vult dit meer de Yellowstone river, of staan ze los van elkaar? Deze stroomt immers noordwaarts als een goedige stroom water door de Pelican Valley en verder.

De Pelican Valley ligt noord-oost van het meer en is vlak tot ‘middengolf’ heuvelig. Het ziet er uit als prairie, met flinke Sage Brush begroeiing. Er staat behoorlijk wat water op delen van het land en de Yellowstone R. kabbelt er doorheen. Veel Canadese Ganzen zitten naast en in het water. Ook (mogelijke) Buffelkopeenden, Toppereenden en Witoogeenden. In het meer zwemmen op afstand wat Pelikanen. Wat hogerop zien we veel Elken. Bijna meteen dienen de eerste Bizons zich aan. Een geyser stoomt midden in het veld, de direct omliggende grond is geheel gekookt geweest en dus onbegroeid, grijsgrauw meestal. De ong. 20mijl lange weg slingert met de rivier mee, over de heuvels, in soms open en soms bossig terrein. Steeds meer Bizons, en Elks overal, als je goed kijkt.

Waar we het meer links laten liggen begint een weg-onderhoudstraject. We staan stil, en zien dan vlakbij een groep synchroonzwemmende Pelikanen, altijd zeer bijzonder die samenwerking. Vervolgens zien we in de valley een aantal witgrijze kookplaatsen waar stoom omhoogkomt en waar de moddergrond borrelt.

Om 7.30u zijn we aan het eind van Pelican Valley, bij Fishing Bridge. Het Vis.c. is nog dicht. De pomp niet, en we tanken duur á $3.69/g. Nog steeds noordwest gaan we nu, pal langs de YR, de Hayden Valley in en door voor weer ong. 20mijl. Deze weg ligt in de krater.

Na 6mijl meldt zich de volgende geothermische verrassing: Mud Vulcano links en een fractie verder Sulphur Caldron rechts. Mud Vulcano is een Active Dome, oftewel het heeft een steeds groeiende kegel van modder die het zelf uit de diepte opstuwt, uitboert, omhooggooit en opvangt. De modder kleurt grijs en gelig door de zwavel. Mud Vulcano zelf is dus een minivulkaankegel van 9x9m die 9m hoog is en waar aan de onderkant doorlopend gassen al borrelend in de modderpoel uitgeboerd worden.

Iets verder ligt Dragon’s Mouth Spring, voorheen Blowing Cavern en The Belcher genaamd en bij de Crow bekend als ‘Angry Bull Bison”. Uit een grot ontsnappen golven heet water onder luid ‘geslurp’ en ‘geboer’. Nb. Sinds 1999 daalt de temperatuur drastisch met al 10°, en verandert de kleur van ooit groen naar kalkachtig wit. Sinds 1994 is het geluid van slurpen en boeren fors aan het minderen. Je noemt het een ‘spring’ (bron) omdat het doorlopend heel heet water opborrelt, dat aan de oppervlakte afkoelt en als ‘koel(er)’ water weer de diepte inzakt. Daarna wordt het weer verhit, stijgt, enz.

Om deze fenomen heen is een boardwalk gelegd die langs nog wat apartheden loopt. De Grizzly Fumarol (schoorsteen) heeft verschillende gezichten, afhankelijk van de neerslag. Soms een grote rokende schoorsteen, vaak een ondiepe borrelende en sussende hete modderpoel. Er groeien wat planten en vogels als Blackbird (Merel), Dipper (Zwarte Waterspreeuw), Robin (Roodborstmerel) en Killdeer (Plevier) scharrelen daar hun insectenkostje bijeen. Ze lopen soms door de poel.

Sour Lake is een erg zure plas, net zo zuur als dat van een batterij, gevormd en gekleurd door anaerobe microben. De activiteit hier is sterk afgenomen sinds 1948, toen in een nabijgelegen scheur een modderexplosie doorbrak en metershoog hoog al het omringende groen bedekte met grijze modder. Inmiddels is de Caldron (doorbraakplek) 60m opgeschoven. De energie wordt wrschl onttrokken aan Sour Lake

We stoppen weer langs de weg met uitzicht over de vallei. Er blijken 2 Bald Eagles in een boom te zitten. Iets verder loopt een bizonkudde langs de weg met diverse kalveren. Dan komen we bij de Yellowstone Canyon, vergeten de afslag naar de Upper Falls te nemen, steken de rivier over, vergeten ook de afslag naar de ‘brink’ te nemen en nemen dan toch de afslag naar de Lower Falls, waar het evenwel lastig parkeren blijkt (druk!). Dus rijden we er langs naar de achterste overlookparking.

Tot de rivieroversteek is de rotsbodem keihard, want we zitten op de noordrand van de Caldera (krater). Daarna is de rots minder hard en wordt door het razende (lente) en pittige (zomer) water makkelijk uitgesleten. Effect: Een forse waterval (Upper) die hoger is dan NiagaraFalls, daarna een diepe Canyon, dan weer een waterval (Lower), er na weer een Canyon en dan verder afwaterend naar het noorden.

Vanuit die overlook kunnen we de Lower Fall goed overzien. De Canyon is indrukwekkend, fraai gevormd, mooi gekleurd en wordt wel de Grand Canyon van Yellowstone genoemd. Er staan voor onze neus een reeks ‘chimneys’ (rotspilaren), waar we op neerkijken, met op één van de toppen een groot takkennest met een jonge Bald Eagle (wrschl).

We rijden verder en komen meteen uit bij Canyon Village met Vis.C., campground, Lodge tankstation, e.d. Het is tijd voor de lunch en we eten bij de lodge, waar het ‘order here, get filled up step by step, pay here’ is. Een tafeltje is snel gevonden. Daarna gaan we bij de Canyon Campground 2 nachten bijboeken. We zijn immers eerder dan gepland in Yellowstone.

Alsof het nog niet genoeg is besluiten we over de kraterrand westelijk naar Norris te rijden in de hoop Beren te spotten en vooral Yogi Bear. Onderweg richting Norris nemen we de afslag naar de Virginia Cascade, waar de Gibbon River over de kraterrand dendert. Het is overigens dat we het zien op de kaart, want een echte kraterrand is er niet meer. De krater is met lava gevuld en met grond aangevuld in de loop der tijden. Wel valt het op waar er wel of geen geothermische verschijnselen zijn, en dat is uiteraard binnen de krater en boven de lava-bel.

Op de 20mijl-weg van Canyon naar Norris treffen we een stel Bisons aan en op de weg. Bij Norris gaan we niet rechtdoor naar de Norris Geysers, maar over de kraterrand rechtsaf richting Mammoth. Een stuk verder is de Roaring Mountain met de nodige Fumarols op zowel de witte vlakke ruimte als op de witte helling er achter. Overal klinkt onderaards gerommel, zoals Mar het noemt en diverse stoompluimen vertellen waar dat vandaan komt. Ook enkele schijnbaar lege gaten laten van zich horen.

We wijzen nog een Amerikaan de weg naar de Oostuitgang, en rijden voort. Gezien de tijd maken we het rondje af, en de weg terug is ons te saai. Een eind verder wensen we anders…. Bij een wegwerk staat een bord dat de wachttijd ruim een half uur kan zijn. En er staat een stoet auto’s. Links er van is een veld met geysers en bubbels, en daar parkeren we. Hopelijk kunnen we die bekijken binnen de wachttijd…. Ook hier zien we diverse blubber- en stoomopboerderijen, boeiend!!

Dan begint de stoet te rijden en snel gaan we naar de wagen en in de kolonne. De dirt-road weg is abominabel en vol met niet thermische gaten, een klere weg. Nadat de kopwagen is afgehaakt rijden we weer op een betonnen ondergrond met twee banen. Een tegenliggende karavaan met karavaanleider passeert ons.

Een auto voor ons stopt en in de Gardners valley naast ons zie ik een silhouet van een Kraanvogel. Met de kijker er bij blijkt het een juveniele Sandhill Crane te zijn. Geweldig mooi, en een nieuwe soort!! Joepie! Dan rijden we langs een paar gestopte wagens waarvan de bestuurder ons meldt ‘ Wolf! Maar hij is weg’. Hij wijst ergens en we stappen ook uit. Met de kijker zie ik aan de rand van de vallei tegen de bosrand in het kreupelhout een slanke grijze ‘hond’ draven. Fantastisch, onze eerste Wolf ooit! Helaas is er geen tijd voor de kijkpijp, of voor Mar om te spotten want een best heel boze karavaanleidersmevrouw bijt ons vals toe dat we moeten opzouten. …. De karavaan is nog niet over!…. We rijden snel door na een boze tegenreactie en al snel is er het eind van de opbreking en alles weer in de hand.

We zijn inmiddels bij Mammoth, waar de Mammoth Hotspring Terrassen zijn. Er volgen wat onwelgevoeglijke uitdrukkingen mijnerzijds, want er staat een bord ‘No …. No RV’s’. Wel kunnen we een stukje te voet aan de buitenkant, wat we dan ook doen. Het eerste dat opvalt is een grommend gapend gat in de rotsgrond, indrukwekkend. Dan slaat de verbazing weer toe waar een gele rots de grijszwart met wit gekleurde stomende hellingen met dode bomen flankeert. Prachtig, zo ook het gele stomende en stromende terras met fijne terrasjes onder het afstromende water. Mar ziet wat mooie blommen waar ik treurig toekijk op de boardwalks waar wij niet mogen en kunnen komen, onverteerbaar als je weet welke onvergetelijke gestapelde terrassen er verder achter liggen, zie Google! Wat we echter aan poelen en hotsprings zien is een kleine troost.

Die boardwalks bezoeken lukt ons dus niet, maar een ‘zwembad’ en een ‘sedimentberg’ kunnen we langslopend en -rijdend nog bewonderen. Verderop troost een Elk hinde ons een beetje.

We slaan rechtsaf voor weer zo’n 20mijl naar het oosten naar ‘Tower’, langs een vallei waar de Yellowstone R. weer langsloopt en waar we overheen gaan met een mooi uitzicht. Even een fotootje maken op de brug naar weerszijden om dit type landschap niet te gaan vergeten. Een hoop Bisonpoep vult dit beeld goed aan. Wat verder laat een brede regenboog zich deels zien en dan vinden we het tijd voor een hap. We stopoen langs de vallei, en spreken een stel dat net een vos zag oversteken, die in de bush langs het talud verdween. Boven ons laten twee Roodstaart Buizerds zich mooi zien. Tijdens het eten zagen we plots die vos met een buit in de bek terugkomen en de weg -met gevaar voor …..- oversteken. Weer een eind verder wijst een bordje naar een Petrified Tree; eigenaardig hier! We rijden er maar voor om en na een korte tippel met muggenbegeleiding staan we er voor. Heel opmerkelijk want het betreft hier een nog staande boomstam van ong. 4m, die ooit is bedolven en geheel is versteend. Heel apart!

Dan volgt een stop bij de ‘Calcite Springs’. Je kijkt van boven op de rivier met links een gelig wit zwarte helling. Er onder zit 50 milj jr oud vulkanisch gesteente. De Yellowstone River begon daarna aan het uitslijpen van de Canyon hier, met als resultaat dat er drie lagen sediment boven elkaar uitstekend te zien zijn; indrukwekkend! Een stel Yellow Bellied Marmots maakte het uitzicht nog leuker.

Weer wat verder staan de nodige auto’s: we hebben een Zwarte Berin met 2 jongen gemist. Bij Tower draait de weg 20mijl naar het zuiden en gaan we tegen de avond omhoog slingeren naar de op 2700m liggende Dunravenpass, waar we weer de krater op- en inrijden. Het begint te regenen/sneeuwen/hagelen en er staat een bord ‘snow tires advised’…. Dat is even schrikken want die hebben we niet. Wel besluiten we deze steile slingerende pas niet nog een keer te berijden in dit type condities. We bereiken de campground 9u. en zijn moe en voldaan. Wat een ongelooflijk druk bezette en enerverend boeiende lange dag. Het opschrijven duurt net zo lang….ongeveer…

180623 24 25 Yellowstone Sylvan Norris en Zuid Dag 2 3 4

180623. Vandaag staan we vroeg op, 5u. Het heeft de hele nacht geregend, maar we willen vandaag richting het oosten wildlife gaan spotten. We doen eerst zelfs de verwarming aan en beginnen de sag met jasjes aan buiten. In de richting Fish Bridge komen we eerst bij de afslagen die we gisteren oversloegen. Bij het bord Upper/Lower gaan we daar dus in. Pech, want het blijkt alleen de Lower Falls aan te doen en dus doen we dat rondje opnieuw net als gisteren en komen weer bij de campground uit.

Tweede poging. Toen de 2e afslag, wel naar Upper: de brug die we zien ligt zuidelijker, stroomopwaarts, en daar vandaan komt het water aanstormen via pateaus en barrages, steeds smaller. Voor en onder onze neus stort het naar beneden en vervolgt z’n weg noordwaarts naar de Lower Falls. Weer terug en vervolgens nemen we de volgende afslag naar Artists Point met uitzicht op de Lower, waar we gisteren en daarstraks waren, en op de canyon waarin het water weer naar ons toe komt langs prachtige wanden met prachtige kleuren, vandaar de naam. De Green Swallows zoeken nestmateriaal voor onze neus op de rotsen van de canyonwand. Er zijn veel Aziaten (Jappanners), links lopend, selfies en groepsfoto’s makend. Beetje irri…

Dan gaan we echt richting Fish Bridge en komen langs Mud Vulcano en Sulphur Caldron, waar we weer even kijken naar het aards gerommel. In Fish Bridge nemen we een happie en schaffen een Tshirt aan. Tot dan weinig wildlife. Dan komen we bij een overzichtspunt langs de vallei waar het druk is en gemeld wordt dat er een wolf loopt, daar ergens…., een zwarte wolf. De kijker en kijkpijp komen te voorschijn en het dier komt in de kijker. Een mooi slank stevig dier, sprekend Niggy maar met een zware beerachtige kop. Mar’s eerste! Joppie!! Ook blijken er twee Sandhill Cranes te vliegen en te staan, juvenielen.

Verderop lopen de Bisons langs en over de weg. Ook Elken verder weg in de vallei. Tot Sylvan Pass verder veel Can. Ganzen en eenden, geen Bighorn, geen beer.

We gaan retour en maken foto’s van de sneeuwhellingen bij de CorkScrewed Bridge, waar ooit een weg heeft gelegen. Op de helling staat een MuleDeer hinde met twee zogende kalven. Ook maken we plaatjes van de mikado. Opnieuw zitten de synchroonzwemmende Pelikanen bij de wegopbreking. Een stel Can.Ganzen hoedt hun pullen en een juveniele BaldEagle zit op een stronk in rivier, en vliegt op en weg.

Bij de wolfspot hebben we de Wolf niet meer gezien, ondanks de drukte daar van kijkers. Wel zit er een aantal juv. Sandcranes en Trompet Zwanen met zwarte snavels en lichtbruine nekken bij diverse eendjes. We staan verkeerd geparkeerd en worden door een parkranger weggestuurd.

Dan gaan we toch weer naar de Lower Falls overview om te zien of daar de Juv. Bald Eagle nog zit, hopelijk met ouders. Helaas, er zit niets meer op het nest. Vervolgens gaan we tanken á$3.69/g en douchen, dineren met soep en gaan moe naar bed. Er is weer geen tijd voor de blog; geeft niets want er is geen wifi of mifibereik in het hele park.

180624. Ook vannacht hadden we regen en doen we de jas aan. Wel vroeg, maar niet te, rijden we om 8u naar Norris na geloosd en water ingeladen te hebben. We zijn mooi op tijd voor een parkeerplekje, en het is nog niet al te druk. Vlak bij is het museum en de bookstore, waarachter het ‘Porcelain Basin’ lonkt. Veel aankomers gaan daar dan ook heen maar wij slaan eerder af en nemen de nog rustige boardwalkroute naar het ‘Back Basin’, en meteen via de 8m diepe Emerald hotspring [reflectie van blauw licht in gele zwavel] in de richting van de publiekstrekker de op/achter een heuvel staande Steamboat Geyser. Deze is ’s werelds grootste (lees: hoogst spuitende) geyser die tot 120m hoog kan spuiten en alles en iedereen douchet en drenkt wat een paar minuten tot 40minuten kan duren waarna er met donderend geweld stoom volgt. Dit komt echter niet vaak voor, de laatste keer een maand geleden, soms 4 dagen, meestal jaren. Wel spuit hij doorlopend 3 tot 12m met veel stoom, ook nu. Bijzonder aardig, maar persoonlijk vind ik de Vixen leuker, zie verderop.

Dan lopen we de ‘loop’ door het bassin met:

-Handenvol hotsprings die ondergronds verbonden met Steamboat zoals de Black Pit, Mystic, Green Dragon, Yellow Funnel [werd eens zo heet dat de boardwalk aangetast werd, 93°C], Palpitator ),

-Geysers zoals Echinus [azijnzuur met pH3.5], Puff’n Stuff, Porkchop [die in 1989 ineens stenen 60m in de rondte zwiepte], Pearl, Vixen, Fearless, Minute [ooit 15m hoog iedere minuut, toen verstopt geraakt], Monarch [86°C], Corporal, Veteran,

-Fumeral of vents of schoorstenen zoals Arch, Blue Muds, Black Hermit.

We staan nog even bij het museum met de rangers over bloemen etc. te praten. Daarna gaat Mar naar de bookshop en de wagen, en ik naar het volgende stukje Norris, achter het museum, het Porcelain Basin met

– de geysers Whale Mouth, Pinwheel, Whiligig, Constant, Sunday, Ledge,

– de vent Hurricane

-en de hotsprings Porcelain [bevat erg veel wit geyseriet-silicium, wat 2.5cm per eeuw aanzet, en gaten kan doen dichtslibben] en Congress Pool.

De Norris Basins zijn ruim 2milj jr. geleden gevormd. Insecten als Libelles voeden zich met de microben en zijn prooi voor vogels als Killdeer, Robin, Zwaluw etc. Sommige planten gedijen in licht zure omgevingen. Bisons en Elks wandelen daar gewoon doorheen met risico op verbrandingen of doorzakken. Ook is het hier ’s winters voor hen aangenaam met jaarrond groenvoer. Bomen (Lodgepole Pines) redden het niet met gekookte wortels en ook niet met opgenomen opgeloste en daarna uithardende geyseriet-silicum.

De filmpjes en foto’s moeten dit fantastische geheel in de blog meer kleuring geven, zie vooral ook daar dus. Mijn beleving is vooral het hongerig rondlopen in weer een top openluchtmuseum gericht op aardklootkorst vorming en beschadigingen, met unieke en ongelooflijke effecten binnen tal van niches van fysieke- en leefomgevingen, met magnifieke combi’s van kleur en geur, variatie, vorm, structuur, tijd en het waarom en waardoor daarvan naast diepe ver- en bewondering voor Mama Natura en haar skills die op mij diepe indruk maken. De oorsprong van het leven pal voor je zien (vulkanisch archaea DNA) is een welkome maar erg abstracte diepe extra ervaring daarbij. Ook is er genot dat de genoten middelbare vooropleiding het genieten zo veel groter maakt en jezelf nietiger hierbij. Zie desgewenst de aparte achtergrondblog ‘180621 tm 27 Yellowstone Achtergronden’.

In het bijzonder spreekt mij het summum van deze effecten aan: de Geyser, ons prachtig getoond door de Vixen. Bij deze geyser zie je een mini vulkaantje, met mini kegel, caldera, krater en een diepe leegte. Dan hoor je iets rommelen, en komt in die diepte een waterig iets even naar boven. En weer, en weer en steeds iets meer tot het over de rand guts terwijl er dwars doorheen gasbubbels uitgeboerd worden, gevolgd door een weinig spugen, meer spugen, hoger spugen meer…meer…meer totdat het meters hoog spuit en omringd wordt door stoom van de afkoelende spuitstroom. Uiteraard spreekt ook zeker de Steamboat aan, maar die toont niet alle facetten hoewel die wel een forse spuiter is. Elke niche heeft iets bijzonders en unieks.

Het is nog vroeg en dus gaan we richting Madison, zuid langs de Gibbon rivier en nemen de afslag naar Artist Paintpots. Veelbelovend! Het is een stukje lopen door het naaldbos naar de ‘kookplaat’ met boardwalk, mudpots, fumarols en hotsprings. Ontsnappende stoom smelt de rotsen tot modder en ontsnappende CO gassen en stoom resulteren in scheetjes (plofbellen) aan de oppervlakte in de poelen. Ook hier weer veel witte ondergrond. Er borrelt en sist van alles en elke plek heeft eigen betoverende kleuren. Enkele geysers in een heldere poel kunnen veel hoger spuiten dan we zien, jammer. Klimmend overzien we de plaat en diverse bloemetjes.

We rijden nog even verder tot en met Beryl Spring, een erg hete bron (88°C) genoemd naar blauwgroen Beryl (kristal). De stoom komt onder de weg en de flank uit, en uiteraard uit de blauwe poel.

We keren om. Op de terugrit slaan we af naar de Virginia Cascade en rijden langs de waterval waar de Gibbon omlaag duvelt. Eindelijk zien we daarna aan het eind van de dag weer wat wildlife, een groepje Bisons op de weg.

We duiken nog even het postkantoor (gesloten …. zondag..) en het Vis.C. in voor film en exposities tot 6u, sluitingstijd. Bij aankomst op onze campplek blijken aziatische campeerders een nogal hoog en wild vuur te stoken met lange takken met veel groen en bruin naaldloof. Al eerder was een parkranger met hen in stevig conclaaf over iets (afval, eten onafgeschermd?) maar toch ging Mar proberen te overleggen want ze zag een overnachting zo echt niet zitten. Ze kreeg geen respons, tikte dat met wat Amerikanen verderop af, ook zonder veel respons. Dus rijden we naar de receptie met de mededeling daar niet te willen staan. We krijgen even later bericht dat een parkranger onderweg is naar het vuurtje en dat we een andere plek krijgen. Prima!

180625. Weer zijn we rond 5u op en 6u onderweg. Doel is de zuid entry, wildlife spotten vv. en uitkomen bij de Bay Bridge Campground waar we geboekt hebben. Gek genoeg is het erg mistig, hoewel het vannacht niet regende voor zover we weten. Na korte tijd komen we in een opstopping. Een kudde Bisons, met kalveren, is uiterst gelukkig op en naast het asfalt. Sommigen dollen met elkaar. Prachtig gezicht!

Het duurt even, maar we rijden weer. Toch is het zicht zo matig dat we stoppen en ontbijten. Na een dik uur is de zon aan het winnen en gaan we verder tot een paar auto’s op een turnout opvallen door uit het raam gestoken lenzen. Er zit in het gras tussen de bomen een viervoeter die een prooi probeert te slopen. Kijkers gepakt en het blijkt een prachtige slanke wolf, hoog op de poten, slanke snuit……. eh,eh,eh…. dat kan niet. Dus een grote grijze vos, hoog op de poten…. eh,eh,eh… dat kan ook niet… Er wordt Coyote geroepen en natuurlijk, stom, wisten we! Het dier laat zich grandioos goed zien en blijft hoewel alert toch rustig aan de maaltijd. De prooi lijkt een haas te zijn, gezien de slingerende lange poten.

Alles heeft een eind, dus vertrekken we. Goed speurend zien we niets buiten diverse Bisons vlakbij en Elken wat verder weg. Bij Fisherman Bridge gaan we toch linksaf naar Sylvan Pass tot aan de Lake Overlook. Daar rijden we omhoog naar het uitzicht over Yellowstone Lake. Grappig is het idee dat de Yellowstone Caldera dwars door het meer loopt. Omlaag rijdend stoppen we bij een aangelegde stenen rand naast de weg waar talrijke Yellow Bellied Marmots zitten. Guitig speels spul! Mar kijkt en zoekt nog even naar bloemen, tevergeefs.

Ook terugrijdend naar Fish.Bridge zien we niets bijzonders (Yogi Bear dus…. ). We wippen bij de verkeerde campground aan…. en gaan bij de Grocerieshop, waar alles recycled wordt qua bestek e.d., lunchen voor de 2e keer. Gezellig, en ik schaf een pet aan. Mar koopt puzzelpostkaarten. Nu rijden we een nieuw stuk, 20mijl naar het zuiden naar Bridge Bay waar wel onze volgende campground huist. We registreren en vertrekken weer naar Thumb Bay.

Hier ligt West Thumb Basin, een apart geothermisch gebied dat 174000jr geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting in Yellowstone Lake west. Het actiefst is het in dieper water. Leuk zijn de hotsprings en vents (fumerals) die langs de kant van de boardwalk in het water liggen. Laat zomer’s komen die hoog en droog beter zichtbaar, nu net onder water wat ook boeiend is. Het meerwater is overigens skechts 7°C, ondanks de superhete ondergrondse kookpotten die dagelijks 12000L heet water aan het meer toevoegen. Thumb Bay is al heel lang bekend bij diverse stammen, die hier kruiden verzamelden…….

Het is nog vroeg in de middag en we toeren 20mijl verder naar het zuiden, langs Yellowstone Lake west naar Grand Village. Links af gaat naar het zuiden. Daarna stijgt de weg want we verlaten de krater hier. Iets verder overschrijden we de Great Divide, de noord-zuid kronkellijn waarbij aan de ene kant alles naar de Atlantic en aan de andere kant alles uiteindelijk naar de Pacific afwatert. Dan beginnen we af te dalen. Meteen zien we het water van de Lewis rivier bij de Lewis Falls de zuidkant opstromen. Water blijft boeien, en zeker deze waterval en rivierloop. We blijven goed spotten, maar zien niets bijzonders, zelfs geen Bisons of Elks meer. Langs de weg staan nog steeds, dichte hagen naaldbomen. Zo komen we na weer 20mijl bij de zuiduit/ingang van Yellowstone en de in/uitgang van Teton NP. Hoewel het landschap hier vochtiger en meer open is, en weer beter kunnen uitkijken levert dat niets op. Na een tiental km’s draaien we om en gaan terug, iets sneller rijdend. Hoewel het uitstekend Elandgebied is, zien we ook daar niets van. Wel zien we twee maal een Mule Deer.

Halverwege komen we in een filetje. Mensen lopen opgewonden heen en aan de overkant weer. Ik laat Mar met verrekijjer uitstappen en doorlopen, en jawel ze weet van opschieten. Iets later hoor ik iemand ‘Yogi!’ roepen en dat zegt genoeg. Met een big smile wacht ik op wat komen gaat. Stapvoets gaan we vooruit soms. Dan komt Mar stevig aanstappen naar de bestuurdersplaats en neemt het stuur over terwijl ik met camera er op uit gestuurd word: Grizzly!, Schiet op!!, Hij is nog goed te zien!! , Hij zit een stronk aan gort te scheuren!! Dus ik schiet op, schiet verrukt m’n plaatjes en filmpje terwijl de grote bruine Grizzley in het gras tussen de bomen zijn best doet te eten wat hij krijgen kan. En dat op 30m of zo iets. Hij is rustig en heeft ongetwijfeld alles van iedereen geroken; zien doen ze slecht en hij kijkt niet eens naar ons terwijl hij zich rustig verplaatst. Een Apotheose van ons verblijf hier, waar we dagen naar op zoek zijn geweest. En zo mooi en zo dichtbij! Fantastisch, wat een afsluiting van onze speurdagen in het allerlaatste uur.

Blij tuffen we naar de camping met z’n vele drempels. Morgen en overmorgen krijgen we het summum aan geysers etc.!

180626 Yellowstone Upper Basins Dag 5

180626. Opnieuw zijn we om 6u onderweg en om 7u bij de Upper Basin. Onderweg begroeten we 2 prachtbokken Elk en daarna een hinde Elk. We gaan vandaag mn. voor de spuiters. Er is een leeg parkeerterrein en we staan vooraan, vlak bij de Lodge. Deze heeft vast luxe toiletten, dus dat is prio 1. Dan is Mar al richting Old Faithfull, en ik ben wat later na het ontbijt uit t vuistje. Mar heeft haar fleecejack aan, ik een trui.

Old Faithfull is de bekendste geyser, omdat het de meest betrouwbare spuitmomenten (ca. om de 90 +-40 minuten) heeft en de hoogste spuitfrequentie. Hij produceert 14000-32000L kokend water in 1.5 – 4minuten tot een hoogte van 30-55m. Daarmee is hij niet de hoogste (Steamboat met >91m). Ik mis het begin, maar Mar is al aan het filmen. Dan lopen we, via Vis.C., naar Daisy waarbij we meteen de Beehive zien spuiten aan de overkant van de Firehole River. Deze is onregelmatig, hooguit eens per dag voor 4minuten dus we hebben mazzel die we meteen consumeren. Onderaan heeft hij een smalle korte kegel, net een kurk of vuurpijlhouder. Hij spuit tot 61m in max. 7minuten.

We passeren de Round Spring en de nog even droogstaande magnifieke Castle geyser kegel, en komen bij de kornuiten van Daisy, de Daisy pool rechts en de Splendid en Comet geysers links. Deze zijn onderling verbonden dus als de pool overstroomt doet Daisy niets. Doorlopend zien we lichte activiteit in alle 3 geysers. Langzaam neemt die van Daisy toe totdat ze er licht bulderend zin in heeft en tot 23m spuitend klaar komt in pakweg 4minuten. Ze is redelijk voorspelbaar en herhaalt het elke 2 á 3u, tenzij de onvoorspelbare Splendid eerder klaar komt.

Al bloemen, kleuren, vormen, diepten en bubbel-ende-sputter beweging speurend en bewonderend passeren we naast de Chromatic en Beauty pools de Grotto, Riverside, de sinds 1955-2007 slapende Giant, Oblong, Turban en Grand Geysers op weg naar de doorlopend bellen kokende blauwe Crested Pool die naast Castle Geyser ligt. Grotto heeft een aparte vorm met diverse openingen door met Sinter bedekte bomen als ondergrond te gebruiken. Giant kan ruim een uur tot 76m hoog komen en zijn buurgeysers doen dan mee vaak. De Grand is ’s werelds hoogst spuitende regelmatige geyser met 60m en doet dat met meerdere uitbarstingen. Wij zagen er niets van.

Castle is nu aan de beurt om zijn enorme kegel in werking te tonen na 14u om tot grote hoogte van 24m te komen en daar 20minuten over doet, waarna hij nog 40minuten stoomblazend uitpuft. Deze kegel is zo indrukwekkend omdat zijn materiaal (geyseriet silica, ook Sinter genoemd) zeer langzaam aanzet. Hij moet dus vele duizenden jaren aan het opbouwen zijn en staat ook nog eens op zo’n zelfde basis.

Jammer dat het zo lang duurde dat Mar niet op zijn prestatie wilde wachten en we de ronde afmaakten. Overal vandaan echter zien we hem indrukwekkend aan het werk. Van tamelijk ver werden we zelfs nog licht bevochtigd door zijn overdrijvende stoompluimen.

Via de Lion-groep met 4 geysers komen we weer bij Old Faithfull die net aanstalten maakt zelf iets te laten zien, terwijl we eerst de Spasmodic en Sawmill geyser en de Liberty pool passeren en na de Leeuwen de Heart Spring en de Plume, Beehive, Giantess en Anemoon geysers. Al die tijd zien we Castle nahijgen met nog flinke stoomstoten. Hoewel de anemone en Plume regelmatig moeten spuiten zien wij dat nu net even niet …. te ongeduldig? De Leeuwen produceerden wel gerommel maar geen gebrul en spuiters. Giantess kan zo’n 6x per jaar 2x per uur 60m hoog spuiten plus extreem stoom produceren en de grond doen schudden, maar spaarde ons daarvoor, ongelukkig.

Old Faithfull maakt nog eens zijn faam waar, en presteert geweldig. We worden echt knap vochtig van de drup uit de stoomwolken die imposanter zijn dan de al forse spuiters van OF.

We eten bij Rest. Marja en taaien dan af naar het Black Sand Basin, 2km verder waar we meteen een open parkeerplek vinden, mooi! Aan een riviertje liggen wit en roodbruin uitgeslagen velden met veelkleurig oppervlakte en een stel poelen die veel stoom produceren. Veel gaten hebben typische vormen en kleuren waar kleine hotsprings zich in uitleven. Dit basin bevat volgens zeggen ‘de mooiste hotsprings van Yellowstone’, dus Mar loopt mee naar de Emerald en Rainbow pool en de Sunset en Cliff geysers. Inderdaad heeft elke poel en geiser intense kleuren, door dikke matten microben en geyseriet-silicicium. Soms is het net of er regenbogen langs de randen zijn neergelegd, of er een lading eigeel is gemorst. De laatste spuugt om de paar minuten tot max. 12m hoog; bij ons een paar ietsjes minder, maar erg boeiend. De Sunset geyser produceert zoveel stoom dat zijn fontein niet zichtbaar is en wordt Sunset Lake genoemd; wij zagen dit ook niet echt.

De laatste stop vandaag is Biscuit Basin, 2km verder. De Sapphire Pool hier was ooit omringd door typische koekjesachtige vormen. Deze zijn tijdens de 7.3-aardbeving van 1959 ver weg geslingerd. Het is nu een prachtige blauwe hotspring. De Mustard Spring heeft een palet aan kleur en Jewel Geyser laat zijn spuitwerk regelmatig zien. Dit Basin laat heel schilderachtig veel vorm en kleur van terrasjes, koeken en sluiers van microben zien.

Vervolgens taaien we af naar Madison waar geen services zijn als winkel, snack en tanken, maar wel de Madison campground waar we 2 nachten voor deze 2 overvolle daken wilken staan. Morgen rijden we immers terug voor de resterende 2 Geyser Basins. ‘Helaas’ moeten we hier ons zonneblommeke (de Heart Arnica) afleggen, die we in een flesje hebben staan sinds de laatste Badlandsdag; heel leuk want hij draaide zich doorlopend naar waar het meeste zonlicht was en heeft al zijn meeldraadjes van buiten naar binnen laten stuifmelen.

180627 Yellowstone Lower Middle Basins Dag 6

Alweer zo vroeg op dat we bij de Fountain Paintpot om 6.30u al een parkeerplek op de eerste rij hebben. Zo missen we het door tourbussen uitbraken van tientallen Aziatische medemensen die in groepjes clusterend luidkeels selfies en themies maken en links lopen als ze al lopen.

Onderweg zien we de ‘vaste’ Bison bij een picknickplek en daarna breed voor ons diverse stoompluimen in weiden en voor en in de bossen, wat de horizon een schilderachtig aanzicht geeft.

De Paintpot wordt meestal Lower Geyser Basin genoemd, maar zo staat het niet op het bordje bij de afslag. We denken een flinke tippel te gaan maken over een lange en twee korte boardwalks. Niets is minder waar want in een mum van tijd lopen we op ons dooie akkertje in alle rust het rondje en rondjes van in totaal 1km.

De eerste indruk is: overal veel stoom tot heel hoog toe op een natte vlakte van afkoelend water met gekookte Lodgepole Pine stammen met witte sokken en kwetterende Zwaluwen. Al lopend langs de natte vlakte zien we duidelijk de verschillende kookplaten. Eerst hotspring Celestine die dezelfde kleur heeft als de diepblauwe lucht en vrolijk stoomt, maar slechts matig borrelt. Dan volgen bruinrode microbenmatten met witte randen op een geyserite ondergrond met blauw kookwater. De ernaast gelegen hetere Silex (silica) hotspring ligt te sputteren en te dampen in een badkuip van ruwe geyseriet met talrijke miniheuveltjes, minivulkaantjes en dampgaten wat een onaards beeld geeft maar toch aards is.

De Fountain Paintpot die volgt doet denken aan paddestoelvormig kookplaatje dat van onderen verhit wordt en waarop je iets kunt stomen. Heel apart. Daarnaast treffen we het mooiste onderdeel hier aan. Een melkchocoladebruin modderbad van klei en silica, goed voor je huid of iets te warm vandaag? Deze kleine modderspuiter Red Spouter oftewel rooie mudpot gaat als een kwaaie lama te keer. Deze modder werd door de Crow als tipiverf gebruikt.

Voor een paar grommende en sissende stoomgaten, fumarols of vents, kunnen we terecht bij de Leather Pool die ooit bruinige, als gelooide huid, bacteriekolonies tooide. Een aardbeving verhitte en vernielde alles in 1959, en pas nu is enig herstel te zien vanwege de afkoeling. Recht voor ons staat de doorlopend spugende Twig Geyser tot een paar meter hoog in en naast zijn stoomkolom. Rechts er van is een serie stoompotten en kleine hotsprings te zien in het landschap er achter. Fraaie aankleding!

Links treffen we Jet aan. Deze geyser heeft een indrukwekkende silica voet om zich heen opgebouwd, net een kasteel met burchtgracht. Meer dan stomen doet Jet niet, hoewel ze 6m hoog kan spuiten om de paar minuten. Rechts van de boardwalk liggen de Fountain en Morning geysers te mokken in hun blauwe water in grofwitte sintel-badkuipen en laten de Spasm geyser het werk doen, doorlopend en 1 á 6m hoog. Daar achter staat de Clepsydra in een bruinige badkuip met blauw kokendheet water dat een spetterende stoomkolom tot de 7e hemel produceert. Indrukwekkend. Daarna zijn we weer bij de blauwe borrelende Celestine hotspring.

We rijden om 7.30u naar de Middle Geysers Basin, en bewaren de Firehole Lake Drive voor de terugweg. De Middle heet officieel Midway en we lopen de km lange boardwalk linksom. Ook hier geen brakende bussen en plenty parking place.

Voor we aan de omme beginnen, net over de brug, worden we daar getrakteerd op twee de overliggende helling afstormende waterstromen in hun roodbruine microben-kolonies. Dit hete spul dendert de Firehole River in, die het braaf stomend afvoert. We volgen deze stromen tegen de stroom in en komen uit bij de Excelsior Geyser die in een enorme krater met dikke sintelwanden staat te pruttelen en flink staat te stomen in heet blauw doorzichtig water. De Excelsior Geyser deed voor 1890 van zich spreken en was stil tot 1985, toen het 47u enorm spoot. Nu houdt hij zich bezig met het stomen en luidkeels oppompen van 16000L kooknat per minuut dat over zijn kraterrand de rivier in spoelt. De kraterwand bevat diverse versteende microbenlagen afgewisseld met sinterlagen.

De Grand Prismatic hotspring is Yellowstones, met 61m doorsnee, grootste heetwaterbron. Het is een 70°C stomend lichtblauw meertje op een rozerode microben-achtergrond waarbij beide kleuren terug zijn te zien in de stoom. Op de voorgrond zijn gele, grijze, bruine en witgele kolonieën te zien in het daar koelere milieu. Het geheel is schilderachtig, wordt gecompleteerd door de weerspiegeling van de groenige bomenrand en door de gracieuze bruinoranjerode terrasvormige transparante afwatering en helaas iets ontsierd door een aantal er in afgewaaide petten. 20000L wordt per minuut op- en afgeleverd aan Firehole River via stromen die vol bacteriekolonie-draden, -breiwerk en -matten zitten. Ook de Opal- en de Turquoise pool delen in de kleurvoorstelling.

Om 8.30u rijden we al weer, zien de nog volle bussen aankomen, en duiken de 3km Firehole Lake Drive in. Bij en met uitzicht op de eerste hotspring, de Firehole hotspring, ontbijten we. De Surprise hotspringpool vormt forse ‘rijstveld’vormige terrassen van sintels. De Great geyser is helaas niet toe aan zijn 14urig spuitinterval. De White Dome heeft een metershoge krater opgebouwd, maar ook hij is net even inactief. Te vroeg allemaal?

We rijden langs de picknickplek, groeten en fotograferen ‘onze’ (laatste?) Bison en doen de campground aan voor uitschrijving en lozen en laden. Dan tuffen we naar de westexit, 14 mijl verder. Onderweg staan de tegenliggende wagens ruim 2km stil, omdat de eersten zo nodig midden op de weg stil staan te wachten bij visstekken tot daar op de overvolle parking iemand wil vertrekken en zo plaats maakt. Asociale ……. inderdaad.

Wij rijden nog in het park Wyoming uit en Montana in. Net buiten het park tanken we diesel en LPG en gaan in het dorp voor de matige wifi, koffie en premature lunch waarbij we het op tafel staande uilen-peper-en-zout stel kopen voor $3, postkantoor aandoen en Tshirts en uilenpannenspons kopen. Het is een best aardig dorpje met donker bruine western stijl facades bij de winkels.

In de Native stuff shop leren we tot onze ontsteltenis dat Yellowstone NP en Montana alles behalve de Bisons maximaal beschermen, onder het onterechte mom dat ze ziektes overbrengen naar koeien…. . Zodra ze buiten het park zijn, dwalend of naar de lagere wintergronden via eeuwenoude trajecten, worden ze afgeknald en afgeslacht, gruwelijke foto’s…. Ook worden ze binnen het park opgejaagd naar corrals (traps) in het park en naar buiten het park, zelfs jongen en drachtige dames en alles ook door de parkmedewerkers en met medeweten en feitelijke toestemming van het park- en state wildlifebeheer dat onder lifestockbeheer valt…. De Elk is wel volledig beschermd en brengt wel zieltes over naar koeien….. in 6 maanden, buiten het toeristenseizoen, schoten jagers 464 af. In totaal werden er ruim 1300 gedood op een populatie van ong 4000. Zie http://www.buffalofieldcampaign.org. Er loopt een rechtzaak, maar hier ……

Dan gaan we over de bergketen en door de prairie en het 1959 7.3 aardbevinggebied richting Virginia City, 100km verderop. Vlak er voor staan we voor overnight stil op een hooggelegen overlook en helpen een gestrande tower aan een paar gallon koelwater. Wat lanterfanten, dutten, PC’en en tafelen verder is de dag voorbij en begint de nacht kleurig.

180621 tm 27 Yellowstone Achtergronden

Het hoe en waarom is in Yellowstone vaak bar interessant. Om de dagelijkse belevenissen zo a-technisch als mogelijk is te houden, concentreer ik die achtergronden hier bij elkaar. Het scheelt me het bewaren van veel brochures etc.

In Yellowstone staan we duidelijk ook aan de rand van een actieve vulkaan! Yellowstone heeft onnoemelijk veel lokale aardbevingen en drie super- vulkaanuitbarstingen achter de rug, de laatste 640.000jr gelee met de Yellowstone caldera (krater) als gevolg die zich met lava vulde. Waar de geysers echt borrelen en spuiten beweegt ook de grond doorlopend. Omdat Yellowstone op een aardplaat ligt die zich naar het noorden beweegt, lukt het de vulkaan diep daaronder maar niet om in Yellowstone opnieuw door te breken. Elke 4e doorboringspoging strandt (vooralsnog) omdat de plaat alweer is opgeschoven. Wel worden door weekmakende alkaline in het grondwater de rotsen slapper waardoor er ‘pijpleidingen’ naar de oppervlakte worden gecreëerd. Turbulente Hotsprings, Active Domes, Geysers, Modderpotten en Fumaroles komen hier in de wereldwijd grootste hoeveelheid (ruim 10.000 stuks) en variatie voor, met hete stoom, zuren en H2S (rotte eierengeur) en CO2 als gevaarlijke producten.

De lava, ruim 3km diep er onder, is doorlopend in beweging en de bodem gaat evenredig op en neer. Er wordt H2S gevormd ondergronds en dat wordt door microben gebruikt als brandstof waarbij zwavelzuur wordt gevormd (H2SO4) plus CO2 en nog wat gassen. Deze gassen exploderen door de modderpoel en -kegel heen en verweken onderweg de rotsen in de diepte en aan de oppervlakte tot nieuwe modder. Ergo: Mud Vulcano! De gassen kunnen ontsnappen omdat alkalisch oplossingen door de druk voor verticale scheuren zorgen. De modder kleurt grijs en gelig door de zwavel. Mud Vulcano zelf is dus een minivulkaankegel van 9x9m die 9m hoog is en waar aan de onderkant doorlopend gassen al borrelend in de modderpoel uitgeboerd worden.

Veel water zakt van de oppervlakte tot diepe lagen, 3km. Hier liggen de nog actieve gloeiendhete lavabellen te klotsen die dit water er boven sterk verhitten.

Een Hotspring karakteriseert zich doordat het hete water van diep omhoogkomt en uitgespuugd wordt. Niet continue maar met onvoorspelbare tussenpozen. Het uitgespuugde water druipt af en loopt weg waarheen het kan, met achterlating van fijn chemisch gevuld sediment dat fijne terrasjes of enorme terrassen en badkuipen vormt. Ook zakt het afgekoelde water weer terug de diepte in, nl. zwaarder dan heter water.

Dit is wezenlijk anders bij een Geyser, waarbij al het onder druk verzamelde hete water ineens of pal achter elkaar ontsnapt uit een blokkade en weggespoten wordt. Dat water loopt oppervlakkig weg via afwaterkanalen die uitgesleten worden in de verweekte rots.

Een Vent of Fumeral oftewel schoorsteen dampt alleen stoom uit.

Oost van Mammoth Springs: Calcite Springs: Je kijkt hier van boven op de rivier met links een gelig wit zwarte helling. Dat gelig wit-zwart heeft 4 componenten. Het melkachtige wit bestaat uit calcite kristallen met honigkleurige barit-kristallen, wat geel kleurt. Het zwart komt deels van olie en deels van zwaveloxide dat aan lucht blootgesteld zwart wordt. Alles komt van diep beneden en wordt uitgestoomd. Er onder zit 50 milj jr oud vulkanisch gesteente dat hier is geweekt en geërodeert door de zure inwerking. Iets verderop echter is deze vulkanische steen kaarsrecht goed te zien. De donkere verticale klif hier toont zowel deze 50 milj jr oude rotsen, die gedurende 10milj jr zijn gedeponeerd als, daarboven op, 1.5milj jr oude lavastromen die bij afkoeling (=inklinking) en druk (=spanninspunten en breuklijnen) gelijkmatige kolommen van basalt vormen. De ijstijd legde daar 14000 jr gelee weer een laagje steen bovenop. De Yellowstone River begon daarna aan het uitslijpen van de Canyon hier, met als resultaat dat deze drie lagen boven elkaar uitstekend te zien zijn. Zelfs aan de wegrand zijn de kolommen goed te herkennen waar de weg met explosieven is vrijgemaakt, ooit.

De Norris Basins zijn gevormd in de 2e super eruptie, ruim 2milj jr. geleden, ligt aan twee kruisende (2milj jr oud) en een ringbreuk (640000jr oud), is nog steeds frequent aan aardschokken onderhevig, bevat de meest zure en heetste (93°C) hydrothermale verschijnselen die doorlopend veranderen in elk opzicht of zelfs nieuw verschijnen. Aktieve magma-kamers liggen slecht 3km diep hier. Er zijn verschillende diepgelegen kookpotten daarboven en de concentraties chloride, sulfaat, ijzer en arsenicum wijzigen steeds. Naast de zure zijn er ook alkalische (baden) geysers. De kleuren zijn mede afhankelijk van de samenstelling aan anaerobe (zuurstofloze) thermofiele organismes die in deze extreme omgeving leven als bepaalde virussen, bacterie (ijzervreters), eukaria (algen) en mn. archaea (wrschl de eerst gevormde levende organismes op aarde). Ze krijgen hun energie uit zwavel van 60-83°C, met als afval H2S en gele klompen. Of ijzervretende bacteria die bij 60° als afval donker bruine of rode arseen bevattende ijzeroxide (FeO) matten afgeven. Of algen die aeroob zijn en bij 56°C groene chlorofiele matten vormen als leefgebied waarin andere bacterien en archaea leefruimte vinden. Matten van donker zwart groene slierten zijn ook een product van algen. Door de beweging van water van de hete kern tot koel buitengebied varieren deze concentraties en dus de leefvormen al op kleine afstand wat paletten van geur en kleur oplevert, boven op wat andere mineralen al aan kleur, vorm, structuur en hoogte bijdragen, zoals het witte geyseriet, modder, silica en klei. Norris heeft de hoogste concentratie van geyseriet in Yellowstone. Nb. Een van deze bacterien levert Aids-test enzymen. Insecten als Libelles voeden zich met de organismen en zijn prooi voor vogels als Killdeer, Robin, Zwaluw etc. Sommige planten gedijen in licht zure omgevingen. Bisons en Elks wandelen daar gewoon doorheen met risico op verbrandingen of doorzakken. Ook is het hier ’s winters voor hen aangenaam met jaarrond groenvoer. Bomen (Lodgepole Pines) redden het niet met gekookte wortels en ook niet met de ‘witte sokken’, het opgenomen opgeloste en daarna uithardende geyseriet-silicum.

Artist Paintpots: Zuid van Norris, richting Madison: Ooit welde hier lava op dat niet wegstroomde maar een rhyoliet heuvel vormde. De fumarols op de helling geven aan dat de ondergrond actief is; ondergronds is een kokende zure stoomketel en waterboiler die de bovenliggende grond kookt en de met regenwater gevulde poelen daar verhit. Ontsnappende stoom smelt de rotsen tot modder en ontsnappende CO gassen en stoom resulteren in scheetjes (plofbellen) aan de oppervlakte in de poelen. Ook hier weer veel witte ondergrond, dat bestaat uit siliciumkristallen en gruis en Geyseriet wordt genoemd en per eeuw 2.5cm eerst wit en dan steeds grijzer neerslaat. Er borrelt en sist van alles en elke plek heeft eigen betoverende kleuren. Bij droogte stolt de witte troep tot fraaie minibergjes, bij vocht wordt het weer soep.

Thumb Bay is 174000jr geleden ontstaan door een vulkaanuitbarsting in Yellowstone Lake west. De veel kleinere krater ligt deels in dat Lake en deels aan land: West Thumb Basin is zo ontstaan en is zowel in het water als aan land knap thermisch effectief geweest. Tegenwoordig is het spul wat ingekakt en nog niet uitgekakt. Een verzameling geysers, hotsprings etc. ligt in z’n typische geyseriet witte omgeving feitelijk te sudderen. Het actiefst is het in dieper water. Leuk zijn de hotsprings en vents (fumerals) die langs de kant van de boardwalk in het water liggen. Laat zomer’s komen die hoog en droog beter zichtbaar, nu net onder water wat ook boeiend is. Het meerwater is overigens slechts 7°C, ondanks de superhete ondergrondse kookpotten die dagelijks 12000l heet water aan het meer toevoegen.

Dit verhaal is nog niet af. Ga toch publiceren nu.