180805 06 Seward2Homer

Het weer werkt niet mee en we rijden gauw weg noord en noordwest, precies dezelfde weg als hierheen door het Chugach NF tot we bij de Moose Pass afbuigen naar Holmer. Bij Cooper Landing is het tijd voor onbijt aan de rand van een ondergelopen valleitje waar achterin een familie Trompetzwanen zwemmen. We rijden nu aan de noordkant van het Harding Icefield waarvan de ‘smokey mountains’ al niet goed en zeker de gletsjers boven in niet goed te zien zijn.

In Kasilof nemen we koffie plus cheescake en Rheindeer Sausage, en koopt Mar stiekem een boek ‘oh no we are going to die’ terwijl ze een grote gele tas vol heeft liggen sinds de Apalachen… (ik zag de afboeking..).

Via Sterling en Soldotna, terwijl per dorp de dieselprijs een cent per gallon omhoog gaat.., passeren we de afslag naar Kenai dat de grootste stad is op dit schiereiland. We gaan nu zuidwaards naar en langs de kust. Steeds meer plaatsen en straten en meren etc hebben Russische namen, zoals Kalifornski, Kasilof en Ninilchik waar een groep Russische religieuse vluchtelingen (de ‘Old School’ oftewel Amish e.d.) zich vestigden als gevolg van Russische vervolgingen. Er zijn meer van die gemeenschappen, zoals bijv. in Nikolaevsk waar zelfs 2000 van de 3000 bewoners nog Russisch spreken. In Ninilchik staat een Russisch kerkje bij een begraafplaatsje met uitzicht op het dorp en de Cook Inlet.

Ook staat er een klein huisje waar een Dobermann zo voor de deur zit alsof hij van boardkarton is uitgesneden.

Dan komen we in Anchor Point, waar de beroemde kapitein Cook in 1778 een groot anker verloor. Dit is de meest westelijke via de weg te bereiken plaats in heel Noord Amerika. We proberen het meest westelijke straatje te vinden, maar missen de afslag. Wel zien we zo Cotton Grass (Wollegras),

een mooi Reigersbekje,

en Grass of Parnassus (Parnassia)

We gaan nu naar Lands End wat de zuidelijkste via de weg te bereiken plek is in Homer. Langs de kust is de overkant van de Cook Inlet nog te zien, inclusief twee hoge bergtoppen die van een nog actieve vulkaan zijn. Hier begint de Alaska Ring of Fire die gevormd wordt door 2 slapende en 2 actieve vulkanen met hevige omvangrijke uitbarstingen nog deze eeuw.

De Cook Inlet sluit bij Anchorage aan op de Silutna River, de Knik River en de Turnagain Arm en in het zuiden op de Golf van Alaska en de Pacific.

In Homer draaien we naar Beluga Lake, passeren een uniek verkeersbord,

en stoppen bij de trailhead. Maar in de regen is het zinloos daar rond te lopen naar de Birdview Overlook en dus gaan we terug en verder.

Vanaf Homer loopt een lang dijklichaam van ong. 8km, de Homer Spit Road, zuidoostelijk de Kachemak Bay in

naar een punt waar de baai diep genoeg is voor grotere schepen, Coal Point.

Het is afgezet door gletsjermorenen en verbeterd door en voor een kolenmijn die na 2jaar onderliep en failliet ging. Nu is het een havengebied voor jachten en grote Cruiseschepen en er zijn tal van winkels, restaurants en lodge- en campingplaatsen. Alles is op de visserij commercie en pleziervisserij gericht. Er zijn competities met jaarlijks grote prijzen voor bijv. de grootste Halibut (Heilbot) die meestal rond de 30kg maar vaak ook 130kg wegen.

We proberen weer echte Alaska vis te eten in een restaurantje, nu hier waar een Bald Eagle overzicht houdt,

maar ook nu blijkt de vis bijzaak en ander spul hoofdzaak van de dis uit te maken…

Op onze campground, op het uiterste puntje bijna, krijgen we een niet-kust plek op het verste eind, ‘ver’ van de krakkemikkige faciliteiten en met waardeloze wifi, en dat voor $43. Het regent nog steeds en dan is het een prima moment voor de douche. In de vervallen gebouwtjes zonder sloten maar met haakjes kost een douche 1$ contant waarna de deur voor je opengedaan wordt, op afstand…. dat wel. Wat later wordt het droger en laat de zon zich zelfs zien en kan er een rondje gelopen worden naar niets bijzonders.

Er is een scheepskraan voor het zakken en ophalen van grotere boten. Een schip van de Coast Guard ligt standby. De Ferry naar zuidelijkere eilanden als Kodiak ligt er gesloten en verlaten bij en is morgen weer actief.

Het barst er van de meeuwen vooral Glaucous Gull, maar tussen de stalen balken van de Ferryloopbrug zit het vol met kleinere meeuwen: Kittiwakes oftewel Drieteen Meeuwen. Nog wat verder eindigt de weg bij een bord ‘Lands End’.

De volgende ochtend stopt de regen en komt het zonnetje te voorschijn. Er zit een briefje op de voorruit of we ons willen melden…. Beter van niet want m’n stemming is net als het weer van de afgelopen dagen, het ontbreken van wildlife onderweg in Alaska, en van de kwaliteit hier….. Mar gaat toch even, en dan rijden we naar de Ferry e.o. We lopen een rondje want Mar ziet onmiddellijk het cruiseschip van de Hal liggen, wat de Zaandam blijkt te zijn. Ook zien de twee gezichten van Fireweed.

Dan rijden we de Homer Spit af, er ligt nog wat spul te koop,

en de East End road, tevens Tsunami Evacuatieroute, een stuk af omdat daar veel Elanden worden gezien. Niet dus. Wel relatief mooie grote huizen en op de wal liggende scheepjes. Vervolgens zoeken we het postkantoor en proberen de wifi van de bibliotheek die mijn phone weigert. Mar gaat voor de postverzending en ik rij naar de Chamber of Commerce voor de wifi daar. Mar loopt er naar toe terwijl ik prima wifi heb en dropbox kan schonen en uploaden, de blogs kan vullen en publiceren, Ina kan feliciteren die morgen jarig is, Mies een foto van de Zaandam kan whappen, etc. Mar vergist zich en is de weg even kwijt….. er is ook nog een Vis.Center ruim vóór het Vis.Info.Center van de kvk….. even balen..

Het is 8 augustus in NL: Ina jarig (en nog warm wakker)!

Ook deze blog gaat er nu uit. Wie weet wanneer de volgende verzonden kan worden.