180807 tm 09 Homer2Whittier

180807 namiddag. We verlaten Homer, het is zonnig en wat bewolkt en de weg van hier tot Sodotna is uitstekend wat lekker opschiet met 1mijl/minuut. Het uitzicht is vrij open met enige regelmaat zodat we over de Cook Inlet de, met sneeuw en ijstoppen boven de wolken uitstekende, vulkanen goed kunnen zien.

Al snel staat iets rechts naast de weg een Eland koe. Mooi, toch weer één. Rond Clam Gulch draaien we noordoostelijk van de kust af. Wat verder staat weer een Eland koe op soortgelijke plek, die we bijna missen. Prachtig, weer één. Vlak voor Kadilof staat een huis waar we nog een foto van willen, dus nemen we langs de weg een fotostop. Dit huis heeft in de 4 kompasrichtingen een uitstekende hoek, maar vooral het golvende dak tussen de hoeken oogt zeer bijzonder.

Bij Kadilof gaan we op zoek naar een visrestaurant dat er gewoon niet blijkt te zijn want we worden er voor naar Kenai verwezen. Doen we dus niet en uit ballorigheid gaan we rond 5pm bij de Thai garnaalgerechten eten, soep en pasta. Mar weet wat ‘may’ betekent wat ‘very spicy’ zou zijn. Nee dus, het was gewoon ‘mild’ zodat we soepkommen wisselen met elkaar. Daarna gaan we eerst tanken. Omdat we dit hele stuk al eerder reden heenwaards weten we dat $1,58 de laagste gallonprijs is voor diesel. Richting Homer was dat $1,80 op de Spit.

Het begint te regenen, en meer dan gemiezer. Iets na Soldotna, waar de koers oost wordt, regent het flink en begint een flink stuk wegonderhoud waar je de tranen van in de ogen springen. Heen was het droog en was alles goed te zien. Nu staat elke pothole en scheur onder water en zijn vaak niet eens zichtbaar. Er komt een eind aan deze ellende waarbij elke schroef met alle geweld z’n schroefgat uit wil en de spullen uit de kast komen, maar de regen houdt flink aan. Bij de splitsing naar Seward en Anchorage stoppen we waar we op de heenweg vanuit Seward ontbeten. Prachtige plek en de Trompetzwanen komen zich even laten zien, aan de overzijde van het verdronken valleitje. De nacht is nat, en de oogjes zijn het zat.

180808. Het is droog als we opstaan, de Zwanen zijn er nog en zelfs een Loon (man Ijsduiker, donkere kop met witte halsbanden, wit getegelde rug) komt telkens even boven water alvorens een onvoorspelbaar eind onder water te verdwijnen. Heel mooi dier! Even nakijken b.e.g. of dit een nieuwe soort is..!

Dan nemen we de richting Anchorage. Kort zien we de Turnagain liggen en rijden verder in de open vallei met prachtige reflecties van de hellingen in de bewegingsloze meer-oppervlakten. Behalve de betonnen brugdekken die allemaal pure gatenkaas zijn, is de nog steeds heen en op en neer gaande weg droog en prima, meestal.

Na ronding van de Turnagain missen we bijna de afslag naar Whittier en slingeren naar de heel aparte tunnel. Deze is uitgeblazen voor de spoorlijn van havenplaats Whittier naar de Alaska Railway. De opstelplaats is omgeven door bergen met gletsjers, prachtig. Om auto’s door te laten is er een rijschema opgezet waarbij op het halve uur naar en op het hele uur van Whittier gereden kan worden met max 40km/u, en er voor 7am en er na 11pm uitsluitend geraild wordt. En dat alles á $13 retour op één spoor in een 2.5mijl lange smalle tunnel waar je max. 3.3m breed en 4.5m hoog mag zijn.

Het is even wennen zo te rijden en niet op het gladde spoor te komen, zeker bij het uitrijden waar de weg links en het spoor rechtdoor gaat.

Whittier was de plaats waar vandaan men over de bergen naar Hope aan de zuidkant van de Turnagain ging in de goudkoortstijd hier. Whittier is een kleine platte vlakte met van alles er op, zoals behoorlijk wat militaire huisvesting en opleiding. Ook een container- en goederenhaven met transito naar het spoor. Uiteraard een cruiseschip-, jacht- en commerciële haven en -gebouwen en betaald parkeer-ruimtes. Zelfs een amfibievaartuig staat er geparkeerd. Aan 3 kanten is het omringd door bergen met gletsjers, waarvan af flink wat onooglijke maar ook forse waterstromen komen. Het ligt aan de Maritime Highway die van Vancouver naar Anchorage kabbelt. De baai is diep, ligt in een warme golfstroom uit Japan en is meestal ijsvrij. Toch is er alleen trein- en cruise-verkeer tot half september waarna het hier een spookgehucht wordt.

We zien meteen het Major Marine Tours kantoor aan het eerste haventje liggen en zetten de wagen op de 2u-vrij-parkeerzone om uit te zoeken hoe alles hier werkt. Een winkelmijnheer vertelt ons e.e.a. en verwijst naar de havenmeester, waar men ons bevestigt wat we inmiddels al zagen bij een betaalautomaat. Dan lopen we door om het kleine gebied te verkennen en komen aan het eind waar een havenopzichter ons verwijst naar een visrestaurant ietsje verder. Idd, staat er vis op de kaart, maar niet echt bijzonder. Er tegenover is een viswinkel waar we naast het krijgen van een plattegrondje met uitleg, gezellig babbelen, uitzicht over de baai, met hun kijker en telescoop 8 Mt.Goats onder de gletsjer bekijken,

ook de aangeraden verse Rode zalm (kopkant!) en ingevroren Rockfisch halen voor resp. $12 en $15. We halen de wagen op om hier vrij te parkeren, en doen de door CKQ klaargemaakte zalm alle eer aan.

Het vlees lijkt een lamellenstructuur te hebben, met aan de kopkant een graad per ‘lamel’, en smaakt juist aan die dikkere en stevigere kopkant uitstekend. De Rockvis moet maar gauw ontdooien, voor de avond want die moet nog beter smaken.

Dan proberen we langs de buitenkant van de haven een stukje terug te lopen, wat niet lukt bij gebrek aan begaanbaarheid van de waterkering daar. Wel lukt het bij een Canabis/Hennep-verkoopmijnheer koffie en hotchoc te krijgen en aan de baairand te nuttigen, met zicht op een jagende Bald Eagle en op de verder zwervende Mt.Goats. We horen waar de zalmen momenteel binnentrekken en waar mogelijk een beer te zien is, maar…. nonpaved …. dus doen we dat niet. We verzetten de wagen van paved naar unpaved gravel, waar parkeren vrij zou moeten zijn. We zullen het wel meemaken. Dan is het lanterfanttijd. Het regende even miezerig. Even later is het weer droog en zonnig en winderig en we staan op het mooiste punt van Whittier, t.w. aan de uiterste baaikant op het puntje naast de ferry met zicht op gketsjers en de baai en de in- en uitgaande boten.

De Mt.Goats zijn een stuk opgeschoven. De CKQ is druk met de Rockfish aan de gang die in brokken wordt opgediend en prima stevig smaakt. We overwegen nog even de voorgenomen gletsjertour te wijzigen in een wildlife tour, maar zien daar toch maar van af. Het is immers onze laatste ontmoeting met tidal glaciers.

180809. Ongestoord verliep de avond en nacht onder begeleidend getingel van tegen de palen slaande vlaggenlijnen. Vanochtend schijnt de zon, en de wind is onverminderd. De geiten zijn niet meer te vinden en zijn wrschl de kam overgegaan. Tot 12am doen we kalm aan, dan is het inscheeptijd en wordt de pukkel gevuld met wat we mee willen. Ruim op tijd lopen we langs de havenmeester om een gevonden applekabel af te leveren en naar de Major Tours registratie te wandelen. De temperatuur is prima, de wind niet te stevig en het zonnetje staat te pronken. Er is geen Mt.Goat of Bald Eagle te bekennen.

De boot gaat op tijd en er is plek zat. Mar babbelt met de Amerikaanse buren uit Wisconsin met duitse achtergrond en ik zwerf wat rond, terwijl we Passage Bay invaren. Boven Whittier is de gelijknamige gletsjer steeds beter te zien. Al gauw zijn we aan de linker berghelling bij de grootste Kittiwake kolonie van de North Pacific, waar we idd een paar duizend Drieteenmeeuwen zien

en een Zwarte Zeekoet aantreffen. Daarna is het een tijd rustig terwijl links- en rechtsboven de gletsjers staan te showen. We passeren Shotgun Cove en bij Decision point besluit de kapitein rechtsom te draaien naar de Blackstone Bay waar we links aanhouden. De lunch begint met Soho-zalm en prima Prime Rib, beide iets te droog.

Het witte feest begint nadat we Widers Island (o.i.d.) passeren want aan alle kanten worden de toppen en dalen wit. Echt wit en niet vuilwit. Een drietal Zeeotters dobbert onverstoorbaar op de rug. Bovenaan strekt de zuiver witte ijsmassa zich alle kanten uit, massaal dus, en komen diverse gletsjers omlaag maar niet tot het water. Recht vooruit gebeurt dat wel met de Beloit Glacier.

Deze maakt weinig kabaal maar ziet er uit of er elk moment iets kan afbrokkelen. Heel even gebeurt dat ook, en de diep klinkende plons vertelt dat dat een flink stuk was, ook al viel het in het niet t.o.v. de hoogte van de gletsjer hier. De zon maakt het blauw van het ijs nog intenser. Een tweetal Puffins (Papegaaiduikers) en twee Guillemots (Zwarte Zeekoeten) vliegen snel op en weg.

We gaan achteruit en draaien terug en draaien nog voor Widers Island weer links. Een Zeehond laat even heel kort zijn kop zien en daarna niets meer. Het witte landschap draait met ons mee, steeds veranderend en nu komt bovenop links en rechts en recht vooruit de Blackstone Glacier te voorschijn, met langs de hellingen diverse uitlopers er van. Deze gletsjer moet flink actief zijn en dus herrie maken en afbrokkelen. Hoewel we met een enkele harde knal worden verrast blijft het echter daarbij. Het is een enorm imposant ding met rechts veel afstromend water dat van tamelijk hoog als meerdere grote en kleine watervallen omlaag klettert van de daar kale rotswand.

Aan de rand van de baai drijven veel ijsbergjes, gek genoeg allen naar de gletsjertong toe alsof deze slurpt.

Na een kwartier niets varen we af, en de massale witte wereld van ijs en sneeuw laat zich meedraaiend en veranderend bewonderen van de andere kant af. We passeren nu Widers links en komen bij de Hidden Falls, een smalle afwatering en -val waar de boot pal tegenaan lijkt te komen zodat iedereen aan dek spetterdespat meemaakt ter vermaak. Mar ziet en fotografeert een blommeke en de aanwezige ranger valt door de mand bij de identificatie. Dan is het uit met de sneeuw- en ijspret en varen we naar de haven rond 4.30pm.

Deze tocht stond in het teken van de witte wereld en die hebben we goed gezien. Spijtig dat er geen behoorlijke afbrokkeling plaatsvond. En dat er niet echt van wildlife sprake was, wat ook niet werd verwacht. Wel weten we inmiddels goed hoe de Glacier wereld van Alaska er uit ziet, en doen we dat naar en in Valdez nog eens over. Inmiddels zijn er weer 6 van de 8 Mt. Goats zichtbaar, iets lager en zijdelings van waar ze gisteren vertoefden en graasden. In de Zwerfuil staat Rockfish op het menu, een stevige vis die mij ook iets aan inktvis doet denken qua elasticiteit soms, en aan varkensvlees qua zacht vet soms. Apart, smaakt naar meer!

180810 ochtend. We staan bijtijds genoeg op zowel tegen 10am bij de tunnel te staan als de huishoudelijke zaken op orde te hebben, en om alsnog naar de viswinkel te gaan voor een kleine voorraad zalm en rockvis die we met ‘nabor’discount krijgen. We staan er immers al 2 nachten zo goed als naast. Whittier heeft een speciaal plekje in onze herinneringen als we door de tunnel rijden richting Anchorage. Daar halen we brood, is het koffietijd en wordt de blog bijgewerkt.

Achtergronden: Rond Whittier begint de wereld van de Alutiig (Aleoetische) Chugach Sugpiag natives die van zeeoogsten afhankelijk waren en bijzonder bedreven zijn daarin, middels droogpakken, ‘bentwood’ zonnebrillen, snelle quayag’s (kajaks met gespleten geluidloze boeg) etc. ‘Suq’ betekent ‘echte mensen’ en ‘Alutiig’ staat voor de hele zuidwest kust en eilanden (Aleut in het Russisch). Zij verhandelden hun oogsten met de zuidelijke Koniagmiut (mensen van Kodiak), de oostelijke Tlingit en de Eyak, de noordwestelijke Dena’ina (mensen van de Dena) en de oostelijke Ahtna (native koperkloppers) rond Copper River. Hun grote boten, de angyag’s, werden op land als basis voor hun zomerse tentwoningen gebruikt.

Wat ons opvalt: in Zuid Alaska komen we vaak borden tegen met ‘Delay of 5 vehicles must use turnout’, oftewel met 5 wagens aan je staart moet je de turnouts gebruiken om ze te laten passeren. En denk niet dat als je de max snelheid rijdt, dat volstaat. Ze rijden allemaal een stuk harder! Ook zie je vaak borden met een fitotiestel, oftewel ‘advised photo stop point’. Kijk voordat je er stopt, want ze lijken vaak lang geleden te zijn neergezet toen de bermen nog geen hoog groen hadden. Je ziet dan nl niks. Het laatste stuk dat we reden vandaag had een fraai afgescheiden fietspad; soms kom je ze tegen, petje af maar je vraagt je wel af wat de kosten per daadwerkelijke fietser per daadwerkelijke km zijn….. Er zijn in Whittier diverse ijsmachines; die zijn voornamelijk voor campeerders die koelboxen met vlees bij zich hebben dat goed gekoeld moet blijven. Die machines komen we al heel lang overal tegen bij benzinestations etc., maar hebben we hier nog niet benoemd, dacht ik.

We staan in Whittier vlak bij een wel heel aparte toiletvoorziening voor mindervaliden …..

Nb. Er moet weer flink worden geschoond in dropbox….. dus bekijk wat je nog kan!