180825 tm 27 Cluny Blackfoot Crossing Princess Dinosaur PP

180824. Na Drumheller rijden we een kleine 100km zuid en iets westelijk naar Blackfoot Crossing bij Cluny. 15km er voor zien we een fruitstal langs de weg, en wippen even aan. Ze hebben geen losse Saskatoon-bessen, die alleen in Saskatoon voorkomen en door de natives gebruikt worden voor de bisonpemmigan. Wel hebben ze Saskatoon Pie, taart; ook goed. Met een kleine fruitvoorraad plus taart gaan we verder. Langs een zijweg bij Cluny overnachten we.

180825. ‘S Ochtends worden we wakker met een massaal gepiep van de Ground Squirrels (Marmotten?). In het veld loopt een witte hondachtige met een niet hondachtige loop; Grey Fox? Tegen 10u rijden we 5km verder naar het Siksika Blackfood Crossing Historical Parc. Het is er bepaald niet druk met twee bezoekende gezinnetjes en wij. Het moderne gebouw heeft een typische architectuur. Het beeldt een cirkel uit met aan de rand tipi’s, die daadwerkelijk uit het dak steken. De tentoonstelling is beneden waar in elk van deze tipi’s een tentvormige ruimte is waar een bepaald thema in wordt behandeld.

De thema’s zijn wat chaotisch geordend maar aan het ene eind van deze kelder wordt de oudste geschiedenis van dit volk getoond

die gaandeweg overloopt naar het andere eind waar de huidige tijd wordt behandeld. Er mag beneden niet worden gefotografeerd… helaas.

Uiteraard ontbreekt de Bison niet, en de buffel-jump, gebruik van de hele buffel en het respect voor wat leeft. Ook de negatieve invloed van de kolonisten, de overheersing door Canada, het min of meer zelfstandig worden als 7e Native Territory, het verbreken van elke belofte en verdragen, etc. Aandacht is er voor kleding, ceremonieën en de mondelinge overleveringen, die zowel in het Engels als Siksika worden toegelicht bij verschillende thema’s.

We zijn er snel door heen want zonder vastlegging is zo veel info erg vluchtig. In het restaurantje vragen we naar een originele Siksika maaltijd, en dat wordt op ons verzoek keurig bereid. Het is even lastig een ‘soda’ als Diet Coke te bestellen, want frisdrank word hier ‘pop’ genoemd en wordt vervolgens een Diet Pepsi. De schotel bevat een bannock (gefrituurd oliebolbrood), een paar flinke roodbruine dunne lappen droog draadjesvlees, plus gekookte aardappelen en wortel plus een Saskatoon-soepje dat we gebruiken als saus en jus.

We vragen of het vlees pemmigan is, wat niet wordt begrepen want ze spreken het hier uit als ‘piemàaikun’ De (niet zoute) Pemmigan, die simpel in draadjes uiteengetrokken en ook makkelijk doorgebeten kan worden en een niet te omschrijven vage aparte smaak heeft, gaat met ons mee naar de wagen. De rest gaat op. Toch weer een ervaring.

De rit wordt vervolgd met 150km terug naar de Badlands maar dan een stuk zuidoostelijker dan Drumheller. Iets noord van Patricia ligt Princess met het Dinosaur Provincial Parc.

Vlak voor het Dinosaur PP komen we bij een ‘Rim’ waarachter en -beneden het typische 14000 jaar oude Badland-landschap is te zien, door de smog heen.

Gletsjerwater sleet sand- en mud stone-lagen uit tot die van 75miljoen jaar geleden. Dit ‘niet te overleven’ kale, winderige, droge landschap ligt zo maar in een langgerekte strook van Edmonton via Drumheller naar Patricia e.v. en is zeer rijk aan fossielen: 500 soorten w.o. 40 dinosoorten.

Midden door (eigenlijk: onder in) deze strook loopt de Red Deer rivier met zijn geheel eigen natte Riparian biotoop met o.a. Cotton Wood.

Tegelijk beginnen hier bij Princess het restant van de ooit enorme Plaines, oftewel de naar het zuiden ver doorlopende vlakke multigras prairies met (voor zover het geen landbouwgebied werd zoals 85%) zijn geheel eigen semi-dessert biotoop van grassoorten op dunne zandgrond, die een noch droog noch vochtig klimaat tussen -40°C en +40°C hebben, dus geen woestijn en ook geen struik of boom. Dus kom je er bijv. wel weer Schijf Cacti tegen, speciale grassoorten, Gehoornde Leeuwerik, Ratelslang en spinnen als de Zwarte Weduwe. Er zijn nog echter slechts 42 Pronghorns in Alberta…, en geen Swift Fox of Black-footed Ferret (fret) meer.

We lopen de campground op, waar we geen plek meer kunnen boeken voor vannacht. Gauw gaan we dan, nog vlak voor 17u, naar het Vis.C. in de hoop nog een bustour door het park te kunnen boeken. Er zijn morgenavond nog twee plekken over om 18.30u, verder niets meer. Dus blijven we vannacht elders, zijn morgen weer in het park met prima wifi en staan ook morgennacht waar we nu staan: 10km terug, vlak bij Patricia op een zijweg op het grind. Net als gisteren hangen we een ‘we are ok, thank you’ tekst tegen het raam voor langsrijdende stoppers die willen helpen.

Rond 2u ’s nachts krijgen we een concert voorgeschoteld: Coyotes! Gezellig, maar kort.

Beestjes en plantjes: Er is ook vandaag weer SmokeSmog met een nauwelijks doorkomende zon. ‘S ochtends is het wat koud, en sinds we uit de bergen zijn is het gras dan nat. We zien meer en meer geel blad, donkere zuring. In de vele poelen, akkervennen eigenlijk, zit veel eend en zelfs een Blauwe Reiger. Ook een tweetal Buizerds en een drietal Northern Harriers (Kiekendief) laten zien dat we in ruraal gebied rondrijden, voor het geval we de vele enorme graanvelden, weiden met koeien en stieren, soms ezels en ponies of het enkele mais- en wortelenveld over het hoofd zouden zien.

180826. Uitgeslapen gaan we weer naar het park en parkeren pal voor het restaurantje zodat we binnen in de bak de wifi nog kunnen ontvangen. Dat gaat een hele tijd goed tot ik m’n pc nodig heb. Onze ‘piep’ kan niet genoeg voltjes en ampèretjes creëeren voor de pc dus moet ik naar binnen. De wifi is overigens prima maar inet uiterst traag. Veel kan ik niet doen. Intussen hebben we ook ontbeten en we besteden de dag aan was, afwas, water tanken, douche e.d. Tegen 18.15u gaan we naar het Vis.C. voor de bustour met Eric, de chauffeur. Erik is erg enthousiast, ook op plekken waar hij tigx is geweest.

De bus rijdt door een deel van het Badland waar je alleen begeleid heen mag. Doorlopend zijn we omringd door het bizarre Badland landschap. Overal Hoodoo’s en stolpheuvels die praktisch kaal zijn op wat groenrandjes na met wat gras, Sagebrush, Cactus e.d. Wel heel anders dan de bijna witte gladkale Badlands in N-Dakota, bij Wall. We stoppen een paar keer en merken dat veel van de er liggende steentjes Dino-botjes zijn. Sommigen erg herkenbaar,

de meesten niet voor de leek.

Kenmerken als een sponzige structuur of holle pijp ooit en versteend hout zijn niet te moeilijk, maar plaatsen bij welk type beest ze horen wel. Erik lukte het vaak wel… Een enkel plantfossiel wordt ontdekt

en we zien een honderden jaar oude Bisonkop

en ribbenkast in een grotje in een stolpheuveltje.

Zelfs een heel recent bot hoort bij het geheel.

Erg boeiend allemaal! Leuk om gedaan te hebben, ondanks dat het steeds donker wordt en de SmokeSmog een zonsondergang onmogelijk maakt, om te zien. Wel zijn de overscheurende Night Hawks (Nachtzwaluwen) kort goed te zien en te horen, wat dat weer goed maakt.

We rijden in het donker naar ons nachtplekje op 14km, en ontmoeten in het donker 3×3 Muledeer, 2×3 nog in het park en 3 er buiten. Net geparkeerd begint het te waaien en te regenen, en dat gaat door tot ruim de volgende ochtend.

180827. Bijtijds gaan we rijden, de eerste 125km in de regen en wind. Eerst probeert Eva ons een 36km lange non-paved weg op te sturen, ondanks de instelling ‘no nonpaved’. Dat doen we dus niet. We zien vooral veel koeien met de kont in de wind treurig naar het draadhek kijken. Bij het ontbijtplekje waar Eva ons heen leidt wordt het droog. Er staan langs de weg veel mini zonnebloemen, Black Eyed Suzannes.

We rijden weer verder om na 2km weer op 22km non-paved terecht te komen. We snappen er niets van en gaan terug, ook de regenzone weer in, want we zagen iets terug een bord naar Medicine Hat, waar we langs willen komen. Dus Eva negeren en de borden volgen. In Medicine Hat draaien we wat rond tot we de borden Regina en HWY1 zien.

De tank is inmiddels 3/4 leeg wat ons nog nooit is overkomen. We kunnen er tanken en bij Starbucks is de koffie daarna erg welkom. Op de route-tracker is te zien dat we grootscheeps omrijden, en dat Eva ons over Saskatoon wilde laten rijden. Conclusie is dat ik een te grote afstand met dus te veel opties er bij heb ingesteld waar er ongetwijfeld eentje binnendoor het snelste lijkt voor Eva, die er van uit gaat dat je op nonpaved 80 á 100km/u kunt rijden… klaarblijkelijk. Weer wat geleerd….

De wifi is hier bij Starbucks prima. En Misty van Iris is jarig, … net op tijd (9u hier) gezien; gefeliciteerd!

We gaan 300km verder naar Regina, en dan nog een stukje naar het oosten!