180827 tm xx Saskatchewan Moose Jaw Winnipeg Thunder Bay

180827 middag. Het blijft regenen in een steeds vlakker wordend graanlandschap. We stoppen voor een late lunch in Gull Lake waar het menu Kip Chow Mun (=Miehoen Ajam) en Kip Curry bevat wat we onmiddellijk afnemen van de restaurantmevrouw die uit Fiji komt en uit Vancouver, en onder het smikkelen praten we uitgebreid met een Canadees uit Smilde die nog steeds 22jr lang elk weekend naar Holland belt.. Apart allemaal, grappig.

Beestjes en plantjes: Regelmatig waterpartijen onderweg, steeds meer, zeker rond Morse en bij Chaplin Lake waar massaal Wilde Eend en een aantal Topper Eenden herkenbaar zijn door de bedruppelde zijruit en rechtervoorruit waar de wisser niet komt. Ook een eenzame Zwaan (Trompetter wrschl). Chaplin Lake is een Western Hemisphere Shore Bird Lake Area, oftewel alle kusttrekvogeltjes uit het noorden en noordwesten komen hier bijbikken. Jammer dat het niet stampvol zit en er geen plek met uitzicht er op is.

We hebben op deze rit sinds lang weer een enkele roadkill met zowel een verse coyote en vos en mogelijk wat Stinkdieren. We rijden vandaag 678,9km , tanken onderweg tweemaal nl. eerst in Medicin Hat en vervolgens in Gull Lake (C$1,19/L). We stoppen vlak voor Moose Jaw, op een turnout langs de HWY1. Het avonddiner omvat zoetzure haring met komkommer.

Wat opvalt: Saskatchewan omvat meer dan 10.000 meren, heeft de meeste wegen van alle provincies en huisvest een kleine 900.000 inwoners, met 74 First Nations waarvan 50% oftewel ruim 20.000 Cree spreken waarmee dat de 2e taal is in deze provincie. Regelmatig zijn er Pow Wow bijeenkomsten, bijv. 4 alleen al bij Broadview in de Qu’appelle Valley bij de Sakinay, Cowess, Kahkewistahaw en Ochapowace tribes. Er wordt 75% van de mosterdbehoefte van Canada geteeld. Canada is wereld mosterd-exporteur.

180828. We staan op, buiten is het net droog geworden en ook de raambinnenkanten lijken tamelijk droog te zijn, wel iets klam maar geen lekkages dus. De muizenval staat nog steeds voor Jan L op de vloer, en we horen ook ’s nachts niets meer. Mogelijk is hij m gesmeerd langs waar hij binnenkwam, hopelijk.

We rijden 5km naar Moose Jaw waar we aan de andere kant van het dorp de ondergrondse gangen willen zien die iets met de drooglegging van 1920 te maken hebben, en met Chinese immigratie. Helaas, het dorp is parkeeronvriendelijk en de attractie gesloten. Eind vakantieseizoen??

We rijden door naar Regina, waar het tijd voor koffie is, als troost. Eerst zwerven we rond op zoek naar een tankstation en de weg terug naar HWY1, terwijl Eva ons telkens een andere kant op wil sturen. Maar we vinden wat we zoeken, plus wifi bij de Starbucks. Daarna begint de grote ruk van ruim 640km naar Winnipeg. Bye, bye Saskatchewan!

En zo rijden we zo’n 600km Manitoba binnen. In Headingly willen we tanken, maar dat is ons te duur, en we vertrekken een paar honderd meter verder naar waar een restaurantje met 10% korting voor seniors op Dinsdag, en een speciale aanbieding van 12oz Steak, gevonden wordt. We blijven er de hele nacht staan.

180829. De wekker gaat, per ongeluk. We vinden een enkele natte plek in een opbergruimte, vermoedelijk van de wasbeurt met hoge drukspuit. Dus zijn we bijtijds weg om de 25km naar Winnipeg te overbruggen. Nog net in Headingly tanken we nog even bijna vol en dan begint het afzien in Winnipeg. Wat een waardeloze wegen…. En dan is ook nog Fort Gibraltar dicht waar we de halve stad voor doorbonkten.

Nb. Fort Gibraltar was voor de Nord West Trading Compagnie vanaf 1809 het waterkruispunt voor de pelshandel in het noord westen, aan de samenkomst van de Assiniboine en de Red River. Het was een botsende concurrent voor de Hudson Bay c’nie. Het zou aardig zijn geweest zo’n heel oud speciaal fort te bekijken, incl. native- en pelshandelaspecten.

Enfin, doortuffen maar weer. We pikken een lifter op, Norman uit BC, die naar zijn zus bij de grote meren wil. Hij kan mee naar Kedora waar we willen lunchen en blijkt een stille moeilijk verstaanbare man te zijn. Gelukkig wordt er niets gezegd bijna. De weg wordt al beter tot zelfs overwegend goed en vaak uitstekend. Maar ook met enkele rampzalige stukken. En zo rijden we Manitoba door en uit.

In Ontario wordt de route weer erg fraai en duikt de heuvels in tussen naaldhout, Aspen, Berken, rotsranden en poelen, meertjes en meren door. De varens staan in allerlei kleuren de herfst te benadrukken, en ook de loofbomen tonen geel blad. De waterpartijen zijn boeiend.

Na ruim 200km stoppen we in Kedora en de weg wordt eenbaans per richting en steeds drukker. De Hwy1 stopt hier en gaat over in de 37 en 17 die ook noordelijk van de Grote Meren loopt naar Toronto, en dan naar Montreal buigt. Bij Red River CoopGas motel/restaurant gaat onze lifter te voet verder en wij naar binnen voor een Quesedilla en broodje warm vlees. Achteraf blijkt dat ze extra prijzen voor normale ingredienten rekenen, maar ach… in NL betaal je het dubbele.

We draaien door Kedora naar de hwy, die over een pracht scenic route loopt. Nog fraaier dan vlak er voor, maar zonder wildlife op of naast het water. Een paar wegopbrekingen vertragen de voortgang. In Dryder wippen we de Walmart in en met gebraden kip weer uit, en tegen 18.30u stoppen we bij de Raleigh Falls op een picknickplek (20km voor Ignace) waar we eigenlijk niet mogen overnachten. Doen we toch. Het is genoeg na in totaal 448km plus Winnipeg-gebonk.

Wat valt op: Allereerst en nog steeds sinds Watson Lake zien we bijna geen campers en caravans meer. Die zullen wel pal zuid gaan naar Vancouver (huurbakken) en Arizona (Silvers, overwinteraars). Ook zien we in Saskatchewan niet meer de borden ‘Distracted Driver Law enforced’.

Zodoende zijn we nu Alberta uit, Satkatchewan in en uit, Manitoba idem en Ontario binnen gereden. Canada bestaat niet uit staten maar uit provincies, maar die hebben toch elk hun eigen inrichting. Dat geeft diverse problemen. Bijv. moeten de vrachwagenchauffeurs als ze dwars door Canada rijden tegelijk voldoen aan elke eis van elke provincie aan hun wagen en vracht. We zien dan ook om de haverklap een weeg- of controlstation voor trucks. Momenteel wordt bijv. nog slechts in een aantal provincies toestemming gegeven, deels op proef, om met extra grote brede banden (55cm!) te gaan rijden die een dubbel gewicht kunnen torsen waardoor een truck minder wielen en brandstof nodig heeft. Tegelijk wordt gekozen voor omzetting van de brandstof naar waterstofcellen (ipv puur elektrisch wat niet presteert op een truck). Wel gaan zo de wegen nog meer aan gort…. en moet de zelfstandige trucker opnieuw investeren, wat deze niet kan uit een karige vergoeding per km die jaarlijks slechts C$35000 – 50.000 oplevert en dag en nacht werken met zich meebrengt. Veel oudere rijders stoppen binnenkort. Er is en komt en blijft dus een chauffeurstekort. En dus stuurt het land ook nog aan op autonoom truckrijden…. (zonder chauffeur). En dat alles in een enorm land waar 45% van de doorvoer van goederen plus 100% van het lokale vervoer door truck(ers)s gebeurt, en vooral het nummer 2 produkt: Logging, oftewel hout/bosbouw puur van truckers afhankelijk is. Ook hier in Kedora is een enorme houtzaagindustrie en rijden de loggers af en aan, net als in BC, Yukon en Alberta. Nb. Canada staat voor een enorme klus: wil zijn gasvoorraden inzetten voor de omzetting van water naar waterstofcellen, wil een H2-cel infra opzetten, autonoom rijden stimuleren en trucker-vervangende periferie ontwikkelen (bijv. Wie en hoe wordt een autonome truck geladen/gelost etc.), en dat met en door verschillende ‘regeringen’. Boeiend!!

180830. Van de Raleigh Falls tuffen we in prachtig zonnig weer met ietwat wind door het schitterende waterrijk. Overal kreken, verdronken bermen, moerasjes, verdronken valleitjes,meertjes en meren. We duiken ook duidelijk de bergen weer in, prachtig, terwijl de waterpartijen alleen maar toenemen. Nergens is meer een koe of weiland te bekennen. Veel borden met ‘pas op, Eland! ’s nachts!’,maar geen Eland te zien. Kijk eens met Google-maps of -Earth naar Manitoba en Ontario en je zult zien dat het van noord tot zuid miegelt van waterpartijen. Er is nauwelijks land te zien. Uiteraard waren de rivieren en de grote meren destijds ‘de snelwegen’ voor pels- en andere handel en native verkeer.

Het barst hier dan ook van de verschillende native tribes.

Bij lengtegraad 90 staat een herdenkingsbord voor degeen die het tijdzonesysteem bedacht (eh… wie…?). Hier gaat opnieuw de klok een uur vooruit. Sinds Alberta zijn we al 2x een uur kwijt, in een week dus. En komende week weer een uur.

De 37 gaat verder zuidoostwaards dan we willen. Een paar keer zien we een afslag naar de USA-border, zo dicht tegen de grens zitten we aan. En zo draaien we, op een nog steeds bijna perfecte weg, van de 37 links om de 102 op. Er staat een lifter en terwijl we stoppen zien we bekende bekkies. Axel en hond Planibus, zo heten ze echt, staan grijnzend klaar om in te stappen. Ze zijn niet veel opgeschoten en ze gaan voor de tweede keer mee. Een stuk verder gaat de hwy11 links om met een noordelijke bocht naar Montreal en veel geschikter om te liften dan de 37 die wij volgen richting Toronto en pal om de grote meren heen. We nemen weer afscheid en ‘tot ziens’ en vervolgens ons landschappelijke scenic tour. Al gauw rijden we tegen het Lake Superior ‘aan’ die we een flink aantal keren kunnen overzien, met al zijn eilandjes voor de kust en de verre onzichtbare verte waar Chigaco moet liggen en het Michigan meer.

We zien een merkwaardige hoge toren, die bij een hydro-elektra centrale hoort en de waterschokken opvangt en dempt. Een grote schokdemper dus van een installatie die verspreid is geïnstalleerd en flink wattjes levert.

Dit gebied is van oorsprong vulkanisch, en 2.5 miljard jaar oud. De rotsen hebben een eigen verhaal, zijn veelkleurig vaak en bestaan bij de Falls uit Granodioriet wat een combi van Veldspa en Quartz is van 2,5 miljard jaar oud, omringd door een stuk Batholiet van 25x8km dat een gekristalliseerd stuk aardmagma is. Het schijnt vol Stromatoliet-fossielen (Pre-Cambium planten) en algen van 2 miljard jaar oud te zitten

Bij de Aquasabon Falls en Gorge stoppen en overnachten we. Een boeiend gezicht weer om het water te zien neerstorten dat gaandeweg een kloof genereert naar Lake Superior.

Jammer van het tegenlicht, morgen beter?

180831. Nee, het begint te regenen en dat zet door tot we in Marathon gaan ontbijten met prima wifi. De zaak bestaat nog maar 5 maanden, en bevalt ons best. Pancakes en Omelette als ontbijt rond 11.30u… voor ons gevoel nog 10.30u….

Hier maak ik de blog af, zodat we weer even bijgepraat en gedocumenteerd zijn. Ook Dikkertje Dap wordt ons door Anna voorgezongen voor Spits, heeeel leuk dat grut. En de Connect data wordt weer eens gebackupped, zie onderaan (verdwijnt anders na 30 dagen..).

Plantjes: Telkens als we stoppen gaat Mar op bloemzoek. We zien de laatbloeiers Engelmann Aster, Pearley Everlasting

Melkdistel (Engelse naam?), Rolklaver (idem), Paarswitte Monks Hoods, Orange Dandelion (of Hawk Weed?)

We zijn nu in twee weken Canada door, van west naar oost, zie https://www.findmespot.com/spotadventures/index.php/public_profile?profileid=96124